تَطْغَوْا إِنَّهُ بِما تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ ( 112 ) وَ لا تَرْكَنُوا إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُوا فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ أَوْلِياءَ ثُمَّ لا تُنْصَرُونَ ( 113 ) وَ أَقِمِ الصَّلاةَ طَرَفَيِ النَّهارِ وَ زُلَفاً مِنَ اللَّيْلِ إِنَّ الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ ذلِكَ ذِكْرى لِلذَّاكِرِينَ ( 114 )
وَ اصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ ( 115 ) فَلَوْ لا كانَ مِنَ الْقُرُونِ مِنْ قَبْلِكُمْ أُولُوا بَقِيَّةٍ يَنْهَوْنَ عَنِ الْفَسادِ فِي الْأَرْضِ إِلاَّ قَلِيلاً مِمَّنْ أَنْجَيْنا مِنْهُمْ وَ اتَّبَعَ الَّذِينَ ظَلَمُوا ما أُتْرِفُوا فِيهِ وَ كانُوا مُجْرِمِينَ ( 116 ) وَ ما كانَ رَبُّكَ لِيُهْلِكَ الْقُرى بِظُلْمٍ وَ أَهْلُها مُصْلِحُونَ ( 117 )
ترجمه :
( 11 / 117 - 110 )
و ما كتاب تورات را براى موسى فرستاديم آنگاه ( مردم بجاى آن كه به آن هدايت يابند ) در آن اختلاف كردند و اگر كلمه سابقهى الهى و مشيّت ازلى خدا ( بر تأخير عذاب خلق تا قيامت نبود ) همانا ميان آنها حكم ( به عذاب ) مىشد و اين مردم از اين گونه ( وعده و وعيدها ) هميشه در شكّند و بر خود القاى ريب و شبهه مىكنند
و ( تو آسوده خاطر باش ) محقّقا خداى تو همه خلق را به جزاى نيك و بد اعمالشان مىرساند كه او بر همه كردار خلق آگاه است ،
پس اى رسول ما تو چنان كه مأمورى استقامت و پايدارى كن و كسى كه به همراهى تو به خدا رجوع كرد ( نيز پايدار باشد ) و هيچ از حدود الهى تجاوز نكنيد كه خدا به هر چه شما مىكنيد بصير و دانا است ،
و شما