آن اين است كه :
لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَ مَنْ حَوْلَهُمْ مِنَ الْأَعْرابِ أَنْ يَتَخَلَّفُوا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ
براى اهل مدينه و كسانى از اعراب كه در اطراف مدينه هستند از اهل شرق و غرب شايسته نيست كه از رسول خدا تخلّف ورزند .
زيرا كه اطراف مدينه و حول و حوش آن نسبت به عوالم ديگر تمام دنياست و اهل آن مادام كه داخل در اسلام نشوند همگى اعراب هستند .
و همچنين شايسته نيست كه اهل مدينهء قلب و صدر منشرح به اسلام و كسانى كه اطراف آن دو هستند از رسول خدا تخلّف كنند كه رسول صلّى اللّه عليه و آله اصل در صدق است و صدق ساير صادقين فرع بر صدق اوست .
وَ لا يَرْغَبُوا بِأَنْفُسِهِمْ
يعنى به سبب محبّت نفسهايشان تخلّف نكنند ، يا در نفسهايشان ، خلاف ورزند ( بنابراين كه باء براى تعدّى كردن باشد . )
عَنْ نَفْسِهِ
يعنى نفسهايشان را بر عدم جواز تخلّف راغب نسازند .
ذلِكَ بِأَنَّهُمْ لا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَ لا نَصَبٌ وَ لا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ
تا اينكه رنج تشنگى و گرسنگى و قحطى در راه خدا نكشند .
وَ لا يَطَؤُنَ مَوْطِئاً يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَ لا يَنالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَيْلًا
و گامى جهت خشم كفّار از قبيل غلبه و قتل و اسارت و