قالَ قَدْ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيَّ إِذْ لَمْ أَكُنْ مَعَهُمْ شَهِيداً
منافق گويد : خدا مرا مورد نعمت قرار داد كه با آنها نبودم او سلامت در دار بلا ( اين دنيا ) را در مقام مقايسه با ابتلاء در طريق دار رحمت ( آخرت ) ، نعمت مىبيند ، در حالى كه همان امر در طريق آخرت جزا و كيفر محسوب مىشود نه نعمت ، و همچنين است اگر از ولايت رو گردان شود ، آن هم جزا محسوب مىشود .
از امام صادق ( ع ) است « 1 » : كه اگر اين كلمه را اهل شرق و غرب بگويند از ايمان خارج مىشوند و لكن ، خداوند به سبب اقرارشان آنها را مؤمنين ناميده است و در روايت ديگرى است كه آنان مؤمن نيستند و كرامتى براى آنان نيست . و سرّ مطلب اين است كه ، مادام كه دنيا و هواى نفس را اختيار نكند سلامت در آن را نعمت نمىبيند ، و كسى كه دنيا را اختيار كند بهرهاى از ايمان را دارا نمىشود ، و كرامت با اسم ايمان حاصل نمىشود ، بلكه كرامت ناشى از ايمان است كه همان قبول دعوت باطنى و بيعت با صاحب ، آن باشد ، با شرائطى كه دارد ، و با كسب خير در آن ، كه منجرّ به ترجيح آخرت بر دنيا مىشود .
[ سوره النساء ( 4 ) : آيه 73 ]
وَ لَئِنْ أَصابَكُمْ فَضْلٌ مِنَ اللَّهِ لَيَقُولَنَّ كَأَنْ لَمْ تَكُنْ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَهُ مَوَدَّةٌ يا لَيْتَنِي كُنْتُ مَعَهُمْ فَأَفُوزَ فَوْزاً عَظِيماً ( 73 )
ترجمه :
و اگر فضل خدا شامل حال شما گردد ، گوئى ميان شما و آنان ابدا دوستى نيست ( تا نفع شما را نفع خود دانند ) گويند اى كاش ما نيز با آنها به جهاد رفته بوديم تا به نعمت فتح و غنيمت بسيارى كه نصيب آنها شد بهرهء فراوان مىبرديم .
هامش
( 1 ) تفسير الصّافى : 1 ، ص 4700 ، تفسير العياشى : 1 ، ص 257 / ح / 191 ، تفسير البرهان : 1 ، ص 393 / ح 72 تفسير القمى : 1 ص 143