عليه السلام دشمن داشتى . روزى پيغامبر اندر مسجد نشسته بود ، اين عثمان اندر آمد بر آنكه پيغامبر را جفا گويد . « 1 » پس چون پيغامبر را عليه السّلم بديد ، شرم آمدش ، بازگشت ، و « 2 » بنزديك پيغامبر بنشست ، و مر پيغامبر را گفت يا محمّد ترا چه باشد كه گاه چشم بداسمان فكنى و چون مدهوشى بباشى . و بدان عيبى خواست بر پيغامبر .
پس اندرين حديث بودند كه پيغامبر عليه السّلم چشم بداسمان فكند و آن ثقل وحى بر پيغامبر نشست ، و جبريل بيامد و اين آيت بياورد :
إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ وَ إِيتاءِ ذِي الْقُرْبى ، وَ يَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ وَ الْمُنْكَرِ .
الى الايه . پس جبريل اين آيت بگزارد و بازگشت ، و آن ثقل وحى از پيغامبر برخاست . و اين عثمان همىگفتى كين محمّد مصروعست ، و همى بود تا بجاى خويش باز آمد .
پس گفت يا محمّد اندرين وقت آن حال كمن همىگفتم بر تو پديدار آمد ، از چيست ؟ پيغامبر گفت جبريل آمده بود و آيتى از قرآن آورده بود . عثمان گفت چه آورده بود ؟ پيغامبر اين آيت برخواند . عثمان گفت اين چه باشد ؟ پيغامبر تفسير آن بكرد . گفت خداى تعالى همىفرمايد كه بگوييد : لا اللَّه الا اللَّه محمّد رسول اللَّه . و زكات بدهيد و نيكوى كنيد با خويشان ، و از كفر و افزونى جستن باز استيد . « 3 »
هامش
( 1 ) - عثمان بن مظعون اندر شد بدانكه پيغامبر را عليه السلام جفايى گويد . ( صو . ب ) - اندر مزكت مكه نشسته بود ، اين عثمان بن مظعون اندر حركت [ شد ] بران كه پيغامبر را جفايى گويد . ( نا )
( 2 ) - و باز گرديد . پيغامبر . . . او را آواز داد و گفت اى عثمان ساعتى بنزديك ما بنشين . عثمان باز گرديد و ( ب ) - و باز گرديد .
پيغامبر عليه السلام او را بنزديك خويش جاى كرد عثمان اندر رفت و . ( صو . نا )
( 3 ) - و افزونى جستن نهى كرد . ( صو . نا . ب ) . . . نهى كرد و پند دهد شما را تا پند پذيريد . ( ب . نا )