112 - و پديد كرد خداى داستان ديهى كه بودند مردمان آن ايمن وارميده ، « 1 » مىآمد و مىرسيد روزى ايشان بفراخى « 2 » از هر جاى بىشمار نسپاس گشتند بنعمتهاى خداى ، بچشانيد مردمان آن را خداى سختى و گرسنگى و ترس « 3 » بدانچه ايشان مىكردند *
113 - بدرستى كه آمد بديشان پيامبر هم ازيشان ، بدروغزن داشتند او را ، پس بگرفت ايشان را عذاب - گرسنگى و كشتن - و ايشان ستم كاران بودند *
114 - بخوريد از آنچه روزى كردست شما را خداى حلال و پاكيزه و شكر كنيد نعمت خداى را اگر هستيد شما كه او را مىپرستيد « 4 » *
115 - حقّا كه حرام كردست بر شما مردار و خون و گوشت خوك و آنچه كشته باشند جز بنام خداى ؛ و هر كى را بيچاره كرده باشند نه بيرون آينده بر مسلمانان و نه مستحل مردار « 5 » بدان كه خداى آمرزگارست و بخشاينده *
116 - و مگوييد چهارپايان را كه مىنشان دهد « 6 » زفانهاى شما دروغ را : اين حلال است و اين حرام است تا فرا سازيد بر خداى دروغ
هامش
( 1 ) - و بزد خداى داستان ديهى - يعنى مكه - بود ايمن آراميده . ( نا ) - پيدا كرد خداى داستان ديهى ، بود ايمن آراميده . ( خ ) - و پديد كرد خداى داستان ديهى كه بودند كسهاى خود بىبيم آرميده . ( صو )
( 2 ) - فراخ . ( صو . نا . خ )
( 3 ) - بچشانيد او را خداى جامهء گرسنگى و بيم . ( خ ) - . . پوشش گرسنگى و بيم . ( نا )
( 4 ) - پرستندگان . ( خ )
( 5 ) - و آنچه نام برده آيد بجز نام خداى بدان . هر كه بيچاره گردد نه افزونى جويد نه از حد بگذرد . ( خ )
( 6 ) - و مگوييد مرانرا كه صفت كند . ( صو ) - و مه گوييد آن را كه صفت همىكند . ( نا ) [ . . . حق تعالى نهى كرد عرب را . . . از آنكه از خويشتن تحليل و تحريم كند . . . و مراد آنچه ايشان حرام كردند از بحيره و صائبه و حام و قولهم ما فى بطون هذه الانعام خالصة لذكورنا و محرّم على ازواجنا . ( تفسير ابو الفتوح )