سيد بن طاووس در طرائف : 263 ، اين خطبه را از كتاب الفائق عن
الأربعين تأليف شيخ أسعد بن شفروه با سندش از عايشه نقل نموده است .
ابن طيفور در بلاغات النساء : 12 آن را با سندش از امام صادق از پدرش
( عليهما السلام ) ، از موسى بن عيسى ، از عبد الله بن يونس ، از جعفر احمر ، از زيد بن علي
آورده ، ونيز با سند ديگرى از عبد الله بن حسن ، از پدرش ( عليه السلام ) آن را ذكر
مى كند .
أحمد بن أبي طاهر بغدادي در بلاغات النساء : 14 با سندش از جعفر بن
محمد مصرى ، از پدرش ، از موسى بن عيسى ، از عبد الله بن يونس ، از جعفر
احمر ، از زيد بن علي ، از عمه اش زينب دختر امام حسين ( عليه السلام ) آن را ذكر مى
كند ، ودر : 12 ، با سندش از أبى مفضل ، از زيد بن علي آن را آورده ، ودر إحقاق الحق
: 10 : 296 - 298 از آن دو نقل مى كنند .
عمر رضا كحاله در أعلام النساء 4 : 116 اين خطبه را آورده است .
سبط ابن جوزي در تذكرة الخواص : 317 اين خطبه را از شعبى نقل
نموده است ، ودر سيره حلبى 3 : 391 آن ذكر شده است .
توفيق أبو علم در كتاب أهل البيت : 158 اين خطبه را آورده ، ودر إحقاق الحق
19 : 164 از آن نقل مى كند .
همچنين در كتاب تظلم الزهراء ( عليها السلام ) : 38 از كتاب سقيفة نقل مى كند ،
ودر إحقاق الحق 10 : 305 از آن نام مى برد .
در كتاب مناقب آل أبى طالب 2 : 50 اين خطبه آمده ، واز آن در بحار
43 : 148 نقل شده است .
صحيفة الزهراء ( ع ) ( فارسي ) — صفحة 341
مساهمون: الشيخ جواد القيومي
ص٣٤١