آنچه در موسى بوده است . فرقان به اقرار به محمد صلّى اللّه عليه و آله و آل طيّبين ( ع ) نيز تفسير شده است . چون ولايت جداكنندهء حق از باطل است ، مانند فرقان .
نقل شده است هنگامى كه خداى تبارك و تعالى قوم بنى اسرائيل را با كتاب و ايمان به آن گرامى داشت ، خدا به موسى ( ع ) وحى كرد : اين كتابى است كه بايد به آن اقرار نموده و مقرّرات آن را پذيرا شويد . ولى فرقان كه فرق بين مؤمنان و كافران را معلوم مىكند ، باقى مانده است . و مجدّدا به آنها عهد ببند . من سوگند حتمى بر نفس خودم ياد كردم كه از هيچ يك آنان ، ايمان و عملى را جز با انجام اين عهد و پيمان نپذيرم .
موسى گفت : اى پروردگار من ، آن پيمان چيست ؟
خداى تعالى فرمود : از آنها پيمان بگير كه محمد صلّى اللّه عليه و آله ، بهترين پيامبران و سرور فرستادگان بوده ، برادر و وصىّ او على ( ع ) هم از بهترين اوصيا است و دوستداران آنان سرور مردماند و شيعيان على ( ع ) كه مطيع و منقاد وى و جانشينان اويند ، ستارگان بهشت برين و پادشاهان بهشت عدن هستند .
موسى با اين شروط از آنان بيعت گرفت . برخى از آنان ، به حق معتقد شدند و بعضى به زبان پذيرفته ولى به دل پذيرا نشدند .
بنابراين ، فرقان نور آشكارى است كه از پيشانى مؤمنان به محمد صلّى اللّه عليه و آله و على ( ع ) و عترت و شيعهء آنان ساطع مىشد . آنكه به زبان ايمان آورده ، به دل مؤمن نيست ، آن نور در پيشانىاش وجود نخواهد داشت .
من مىگويم : اقرار به اين معانى و مراتب ياد شده ، جز با قبول ولايت حاصل نمىشود و با ولايت ، مراتب وجود ، ظهور پيدا مىكند و ظاهر مىشود ، كه بعضى از اين مراتب ، برتر از مرتبهء ديگر است .
و نيز مراتب پيامبران و جانشينان آنان ، با ولايت آشكار مىشود و با ولايت است كه برخى از آنان ، كاملتر از بعضى ديگراند تا با چيز ديگرى
بيان السعادة في مقامات العبادة ( فارسى ) — صفحة 54
مساهمون: سلطان محمد گنابادى ( سلطان عليشاه )
ص٥٤