آنان كه به پيامبران منسوب نيستند ، در حقيقت بنىآدم نيستند . زيرا اگر نسبت جسمانى همراه با نسبت روحانى نباشد ، مورد توجه و نظر قرار نمىگيرد . اينكه از بين پيامبران حضرت يعقوب - عليه السلام - را اختيار فرموده ، به علت كثرت فرزندان آن حضرت است ، زيرا بقاى نسبت روحانى به وسيلهء او بيشتر بوده ، از خانهاش نبوّت قطع نشده و دين از بين آنان بيرون نرفته است . در حالى كه در ديگر پيامبران چنين نبوده است .
« اذْكُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْكُمْ »
: به ياد آوريد نعمت آفرينش پدرتان آدم را كه بر همهء موجودات برترى داشت و آنچه در زمين موجود بود ، مسخر او بوده است و سجده ملايكه به او و هبوط وى به زمين و كثرت نسل و خدمتگزاران بسيار كه همهء اينها نعمت آدم و فرزندان و ذريه او بوده است ( اگر چه ظاهرا صورت نقمت ، رنج و زحمت داشته باشد ) . چنان كه مولوى مىگويد :
ديو كبود كو ز آدم بگذرد * بر چنين نظمى از آن بازى برد
در حقيقت نفع آدم شد همه * لعنت حاسد شده آن دمدمه
بازيى ديد و دو صد بازى نديد * پس ستون خانه خود را بريد
ديگر نعمتهاى الهى ، اين است كه خدا از بين شما پيامبرانش را برانگيخت و آن پيامبر از شما با بيعت عامهء نبويّه ، بيعت گرفت و پيمان استوار نمود . و براى برپايى شريعتهاى پيامبران ، خلفايى ( جانشينانى ) از ميان شما برگزيد ، كه آنان عهد خاص الهى را با بيعت خاصه ولويه برقرار كنند . سر انجام ، خاتم پيامبران و جانشين او خاتم خلفا را برانگيخت .
وَ أَوْفُوا بِعَهْدِي
: و به آن عهدى كه پيامبرتان يا جانشين او از شما گرفت و شما دعوت ظاهر را كه پذيرش نبوت است پذيرا شديد ، وفا كنيد . و يا به پيمان خاصى كه براى دعوت باطن بوده و آن را قبول كردهايد ، وفا نماييد .