كه امامى چنين باشد و گر نه فائده ى امامت از ميان ميرود و بواسطه ى اينكه امام نگهدار شريعت است اگر امام معصوم نباشد روا افتد كه خللى در دين وارد شود ، زياد و كمى در دين كند بنا بر اين دين از خطاها و لغزشها و خللها نگهداشته نمىشود .
و نيز بواسطه ى اينكه اگر روا باشد امام گناه كند يا مردم از او پيروى ميكنند يا نه اگر از او پيروى كنند لازم آيد كمك بر گناه كه خدا كمك بر گناه را نفى كرده بقول خودش كه ميفرمايد « * ( وَلا تَعاوَنُوا عَلَى الإِثْمِ وَالْعُدْوانِ ) * » ( 1 ) يا اينكه از آن امام پيروى نمىكنند پس امام نيست بواسطه اينكه وجودش فايده اى ندارد با همه ى اينها امامت از طرف خداوند است و خداى تعالى حكيم است جز معصوم و پاكدامن را براى امامت بر نمىگزيند .
پس در اين هنگام واجب مىباشد كه امام بعد از پيامبر صلَّى الله عليه و إله و سلَّم على بن ابى طالب باشد به جهت اينكه همه را عقيده بر عصمت و پاكى او است نه غير او اما روايات در اين باب فراوان و بسيار است كه بتواتر رسيده از گذشتگان بآيندگان كه پيامبر آشكارا بخلافت على تصريح كرده مانند گفته ى آن حضرت كه فرموده كه تو خليفه ى پس از منى و بر آن حضرت بامارت مسلمانان سلام كردند حرف او را شنيدند و از او اطاعت كردند و غير از اين خبرها .
اما دليلهاى بر امامت او گفته خداى تعالى است « * ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا الله وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ ) * » ( 2 ) يعنى كسانى كه راستى آنان
هامش
( 1 ) مائده 3 و كمك بر گناه و دشمنى مكنيد .
( 2 ) توبه 20 اى كسانى كه ايمان آورديد بپرهيزيد خدا را و با راستگويان باشيد