گرفتار پيكار كافران و منافقان مارقين و قاسطين و ناكثين ( 1 ) بود .
و روايت كرده احمد بن حنبل در كتاب مسندش سپس گفته است كه رسول خدا چنين بود كه على را با پرچم ميفرستاد جبرئيل از طرف راست و ميكائيل از شمال و از ميدان نبرد بر نمىگشت تا اينكه فتح و پيروزى نصيبش ميشد .
نقل كرده واقدى كه همانا على و عباس و طلحه مباهات كردند طلحه گفت من صاحب خانهام و كليد خانه در دست من است ، عباس گفت من سقايت حجاج مىكنم و حاجيان را آب مىدهم ، على عليه السّلام فرمود : نميدانم اين دو چه ميگويند ؟ شش ماه نماز خواندم پيش از آنكه مردم نماز بخوانند و من مرد مجاهد و جنگنده ى در راه خدايم سپس خدا اين آيه را فرو فرستاد : * ( « أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَعِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ كَمَنْ آمَنَ بِالله وَالْيَوْمِ الآخِرِ وَجاهَدَ فِي سَبِيلِ الله لا يَسْتَوُونَ عِنْدَ الله ) * تا آنجا كه ميفرمايد - له * ( أَجْرٌ عَظِيمٌ » ) * . ( 2 ) پس خداى تعالى تصديق فرمودهء على عليه السّلام را در دعايش و گواهى بايمان او و مهاجرت و جهاد و زكات و بلندى مرتبه ى او داده و مقامش را در آيه اى كه فرو فرستاده بلند كرده و چه قدر برترىها على عليه السّلام دارد كه به آن برترىها جز او هيچ كس نرسيده .
هامش
( 1 ) مراد جنگجويان صفين و نهروان و جمل باشند - مترجم .
( 2 ) توبه آيه ى 18 آيا قرار ميدهيد آب دادن حاجيان و آباد كردن مسجد الحرام را از نظر مباهات مانند كسى كه ايمان به خدا و روز رستاخيز آورده و در راه خدا جنگيده در پيشگاه خدا يكسان نيستند براى او پاداشى بزرگ است .