تاريخ نويسان گفتهاند كه جنگ و پيكارهاى على عليه السّلام را هفتاد و دو پيكار بود هر گاه خردمند انديشه و فكر كند كه يك بخش از آن هفتاد و دو بخش از اصل پنج بخش است كه آن يك قسم عبادتهاى پنجگانه ى اوست و ريشهء آنها دو قسم است كه علم است و عمل زيرا علم و دانش عمل نفسانى است كه برتر از عبادت است تا روز قيامت از اينجا دانسته مىشود كه قدر او مجهول است و هر گاه كه او عابدترين مردم باشد مسلم برترين مردمانست بنا بر اين پس معين است كه او امام بعد از نبى اكرم است .
فصل در ستايش او
و نيز از صفات پسنديدى آن حضرت صبر و بردبارى ، جود و بخشش ، خوى نيك ، خبر دادن از رازهاى نهان ، مستجاب شدن دعا است ، پس بزرگ كسى است كه به او فضل بزرگ ارزانى شده ، پايه و مرتبه ى بلند و مقام بزرگ او لطف خداست كه عطا مىكند آن را بهر كسى كه بخواهد .
امّا از نظر حلم و بردبارى - آن حضرت بردبارترين مردم بود با هيچ بد كردارى روبرو نشد مگر اينكه او را بخشيد همانا مردمان بصره را پس از آن كه شمشير برويش بر كشيدند و يارانش را كشتند و او را در مقابل مردم فحش دادند از آنان در گذشت ، عايشه را بسوى مدينه برگرداند پس از پيروزى عبد الله زبير را رها كرد و از مروان بن حكم صرف نظر كرد در روز پيكار جمل با آنكه سرسختانه دشمنى ميكرد ، و امّا از نظر كرم بدرجه ى رسيد كه جز او در كرم بدان پايه نرسيده .