ميگويند .
يا احمد همانا در ميان اهل دنيا نادانى فراوانست براى آموزگاران كوچكى و فروتنى نميكنند آنان پيش خودشان دانشمندانند و در پيش عارفان احمقانند .
يا احمد همانا اهل خير و آخرت صورتهايشان لاغر و شرمشان زياد ، حمقشان اندك ، نفعشان بسيار ، نيرنگشان اندك ، مردم از آنان در آسايش و نفسشان در اذيت و زحمت سخنانشان با ادب و متانت نفسهايشان را بازجوئى كنند نفس خود را به زحمت اندازند چشمشان بخوابد ولى دلهايشان بيدار باشد ، چشمشان گريان دلشان بذكر خدا سرگرم باشد هر گاه مردم در شمار بيخبران نوشته شوند آنان در زمره ى ذاكرين نوشته شوند در آغاز هر نعمتى ستايش خدا كنند و در پايان آن سپاسگزارى ميكنند دعاى آنان مستجاب و به سخنانشان توجه مىشود ، فرشتگان بوجود آنان شاد ميشوند و دعايشان در زير حجابهاست .
دوست دارد پروردگار كه سخنانشان را بشنود آنچنان كه مادر سخن گفتن فرزندش را دوست دارد آنى از ياد خدا غافل نيستند ، بفكر غذاى زياد يا سخن گفتن بسيار يا لباسهاى فراوان نيستند مردم در نظرشان مانند مردگانند و خدا در پيش آنان زنده و كريم است كه دور انديشان او را بكرمش ميخوانند و هر كس به آنان رو بياورد با وى مهربانى ميكنند دنيا و آخرت در نظر آنان يكسان است .
يا احمد ميدانى پارسايان در پيش من چه مقامى دارند ؟ عرض
إرشاد القلوب ( فارسي ) — صفحة 467
مساهمون: الحسن بن محمد الديلمي
ص٤٦٧