برويش باز مىشود ، بعد باب دانش به خدا برويش گشاده مىشود و دورى از مردم اختيار مىكند .
سپس خدا آن بنده را بر كرسى ولايت مىنشاند و با عنايت خودش با او معامله مىكند و او را وارث سراى كرامت قرار ميدهد و پردههاى كورى را از دل و چشمش يكطرف مىزند پس شب را صبح مىكند در صورتى كه بنور خدا نگاه مىكند و غم و غصه ى روزى از او بر طرف مىشود ديگر باكى از دشمن ندارد از آنجا كه توكل درونش جايگزين است و راضى خوشنود بقسمت الهى است .
و به همين جهت است كه خداى تعالى ميفرمايد « * ( أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ الله لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلا هُمْ يَحْزَنُونَ ) * » ( 1 ) آگاه باشيد كه دوستان خدا نه ترسى دارند و نه اندوهگين باشند و از هول و هراس قيامت و آتش دوزخ در امان باشند .
باب چهل و ششم - سخنان على و فرزندانش
حضرت امير عليه السّلام فرمود مباش از آن كسانى كه اميدوار بآخرتند ولى بدون عمل ، و توبه را بواسطه آرزوهاى دراز بتاخير مىاندازند در دنيا سخنان زاهدان را گويند ولى كار دنيا طلبان را انجام مىدهند اگر دنيا بوى داده شود سير نمىشود و اگر داده نشود قناعت نمىكند ناتوانست از شكر نعمتهائى كه به او داده شده و از آنچه به او داده نشده
هامش
( 1 ) يونس 62 .