برّاض مىكشته .
و گفتهاند كه : سه قتل ناگهانى در روزگار جاهليّت واقع شده و دو قتل در اسلام . آنچه مربوط به جاهليّت بوده ، يكى كشته شدن عروه بوده به دست برّاض ، ديگرى كشته شدن خالد بن جعفر كلاب بود به دست حارث بن ظالم - حارث جعفر را در حالى كه در پناه و جوار اسود بن منذر بود كشت ، و منذر خواست او را به دست آورد امّا نتوانست - و سومى مرگ امير عمرو بن هند بود به دست عمرو بن كلثوم . او ناگاه بر سر عمرو بن هند آمد و او را در دارملكش - ميان حيره و فرات - كشت و در حرمسراى وى بىناموسيها كرد و جاى باش و گنجهاى او را غارت كرد و گرانبار از غنائم همراه با تغلبىها به قصد باديه شام حركت كرد و از ياران وى كسى گرفتار نيامد ؛ امّا دو قتل روزگار اسلامى كشته شدن ابو مسلم است به دست منصور و كشته شدن عمرو بن سعيد بن العاص به دست عبد الملك بن مروان است .
در اين باره گفتهاند :
كأنّ بنى مروان اذ يقتلونه * بغاث من الطير اجتمعن على صقر
يعنى : هنگام كشتن او ، بنى مروان مانند كركسانى بودند كه بر سر شاهينى گرد آمده باشند .
فتكة الحارث
- فتكة البرّاض .
فتكة عمرو
- فتكة البرّاض .
فتكتا الإسلام .
دو قتل « 1 » در اسلام معروف است ، نخست كشته شدن عمرو بن سعيد بن العاص الأشدق به دست عبد الملك بن مروان و دومى ، كشته شدن ابو مسلم به دست منصور . به اين دو يك جا گويند « دو فتك در اسلام » و چنين كشتنى نمونهء سوم ندارد .
هامش
( 1 ) - پاورقى مدخل پيشين . ( م . )