بطروّ كلتا الحالتين و لم يعلم المتقدّمة و المتأخّرة منهما تعارض استصحاب الطهارة مع استصحاب الحدث أو الخبث ؛ لأنّ كلّا من الحالتين متيقّنة سابقا و مشكوكة بقاء ، و يسمّى أمثال ذلك بتوارد الحالتين .
شرح
حالت مىتواند طهارت سابق را استصحاب كند ، و يا يقين داشت كه لباسش پاك است و آلوده به نجاستى نيست سپس در تنجس آن به سبب ملاقات با نجس شك پيدا مىكند ، در اين حالت نيز مىتواند طهارت از خبث را استصحاب كند كه اين جاى بحث ندارد .
ولى طرح آن براى زمينهسازى صورت ديگر است ] . و هرگاه براى مكلف عروض هر دو حالت معلوم باشد ؛ ولى جلوتر را از متأخر تشخيص ندهد ، استصحاب طهارت با استصحاب حدث يا خبث تعارض مىكند [ ؛ مثلا دقيق به ياد دارد كه بول كرد و نيز وضويى گرفت ؛ ولى نمىداند كدام يك جلوتر از ديگرى بود . پس در اين حال استصحاب بقاى حدث با استصحاب بقاى طهارت تعارض مىكند ] ؛ زيرا هريك از دو حالت در سابق ، متيقن و بقاى آن مشكوك است . نظاير چنين چيزى را « توارد حالتين » مىنامند .