النصوص ، و هذا [ أي التطابق السلوكي ] بدوره يكشف عن الدليل الشرعي .
و بكلمة اخرى : إنّ الإجماع المذكور يكشف عن رواية غير مكتوبة ، و لكنّها معاشة سلوكا و ارتكازا بين عموم المتشرّعة .
شرح
دليل شرعى است . [ پس وجود اجماع كاشف از وجود سيره متشرعه است و اين كشف مبنى براساس حساب احتمالات است . چون فرض آن است كه فقها بدون مستند فتوايى صادر نمىكنند و اين مستند ضرورتا روايت لفظى نگاشته شده نيست و گرنه لا اقل يكى از مجمعين به آن اشاره مىكرد . پس حتما جوّ خاصى در ميان فقها و متشرعه حاكم بوده است كه وجود چنين حكمى را توجيه مىكرده است ؛ يعنى در ميان فقهاى عصر سابق و سابق بر سابق تا به زمان فقها و روات عصر معصومين برسيم ، چنين حكمى متعارف و معمول بوده است و اين امر خود كاشف از وجود دليل شرعى است . ] به عبارت ديگر ، اجماع مذكور كاشف از روايتى است نانگاشته كه در زندگى عموم متشرعه از حيث عمل و ارتكاز وجود داشته است .