كما يظهر من بعض الاصوليين [ كالمحقّق الأصفهاني ] ، و ذلك لأنّ كونه كذلك بنفسه [ أي نفس كون الشارع سيّد العقلاء ] يوجب احتمال تميّزه عنهم [ أي تميّز الشارع عن العقلاء ] في بعض المواقف ، و تخطئته لهم في غير ما يرجع إلى المدركات السليمة الفطريّة لعقولهم ، كما هو واضح .
شرح
بعضى اصوليون [ همچون محقق اصفهانى در حاشيه كفاية الاصول ] ديده مىشود . اين به خاطر آن است كه اينگونه بودن شارع [ كه رئيس عقلا و جلودار آنها باشد ] خود موجب اين احتمال است كه شارع در بعضى مواضع جدا از عقلا باشد و در غير آنچه رجوع به مدركات عقلى سليم و فطرى دارد ، آنها را تخطئه كند و اين امرى واضح است [ كه عقلا در رفتار خود هميشه از عقل سليم و فطرى مايه نمىگيرند و بدين لحاظ هميشه مصيب نيستند ، بله گاه رفتار عقلا منبعث از دليل عقلى است ؛ مثل رفتار پدران و مادران در حمايت از بچههاى كوچك خود و حفظ آنها از خطرات كه ناشى از حكم عقل است به لزوم رعايت حقوق اطفال . در اينجا مىتوان گفت آنچه بر عقلا صادق است ، بر شارع نيز صادق است ؛ يعنى او نيز چنين حكم مىكند . ولى گاه اينگونه نيست ؛ مثل سيره عقلا در انجام معاملات ربوى و جواز آن ، كه نمىتوان گفت شارع نيز چنين حكم مىكند . ]