دروس في علم الأصول ( الحلقة الأولى ) ( قواعد كلى استنباط ) ( فارسى ) — صفحة 199
الأمر و النهي الأمر الأمر تارة يستعمل بمادّته فيقال : « آمرك بالصلاة » و اخرى بصيغته فيقال : « صلّ » . أمّا مادّة الأمر فلا شكّ في دلالتها بالوضع على الطلب [ الذي هو مفهوم امر و نهى امر گاه مادهء امر [ كه مفهوم اسمى دارد ] مورد استمال واقع مىشود و گفته مىشود « آمرك بالصلاة » و گاه صيغه امر [ كه مفهوم حرفى دارد ] به كار مىرود و گفته مىشود « صلّ » . [ ماده امر به سبب وضع ، بر طلب دلالت دارد ] در مورد ماده امر شكى نيست كه به سبب وضع ، بر طلب دلالت دارد ؛ ولى نه به گونهاى كه ماده امر مترادف با لفظ طلب باشد ؛ زيرا لفظ طلب [ از جهتى معنايش اعم از معناى ماده امر است و از جهت ديگر مادهء امر معانى ديگرى نيز بجز معناى طلب دارد ، اما لفظ طلب اعم است ، چون ] به مفهومش [ يعنى به معنايى كه دارد ]