خلاصه مطالب گذشته
1 . اگر فردى را كه حقيقتا از مصاديق معناى موضوع له نيست به عنوان مصداق آن معنا ادعا كنيم و از استعمال لفظ ، آن فرد ادعايى را اراده كنيم ، نوع ديگرى از مجاز به نام مجاز عقلى پديد مىآيد كه استعمال لفظى آن استعمال حقيقى است ؛ چرا كه لفظ در معناى حقيقى خود به كار رفته است . گرچه تطبيق آن بر مصداق ، ديگر حقيقت نيست .
2 . استعمال لفظ و اراده بخش خاصى از معنا به طريق تعدد دال و مدلول موجب مجازيت نيست .