نادر در اين موقع به منتهاى شهرت و قدرت خود رسيده بود . در مدت پنجسال توانسته بود اشرف و حسين رؤساى غلجائى را مغلوب ساخته و قندهار را تصرف نمايد . پيروزى او بر محمد شاه و تصرف دهلى خود يك پيروزى بسيار باشكوهى بود و فتوحات نادر با لشگركشىهاى موفقانه بر عليه بخارا و خيوه تكميل گرديد . اما اين هنوز تمام فتوحات او نبود . تركها دو مرتبه مغلوب شده و ايالات از دسترفتهء شاهنشاهى ايران را پس داده بودند و بدين ترتيب مرز ايران بار ديگر از جيحون طرف شمال به ايندس يا رود سند طرف جنوب بسط و امتداد يافت و شاهنشاهى ايران از زمان صفويه خيلى معظمتر گرديد . اما اگر نادر استعداد و لياقت ادارى داشت مىتوانست بواسطهء به كار انداختن وسايل و منابع مادى بىشمارى كه در دسترس خود داشت سعادت و خوشى و كامرانى را به ايران برگرداند . اما اخلاق او بواسطهء موفقيتها و پيروزىها ضايع شد و سالهاى آخر زندگانيش پر از ظلم و جور و خست و لئامتى بود كه روزانه بر شدت آن مىافزود و اين صفات او را يك ظالم خونخوار نمود و مورد نفرت و اكراه مردمى كه او آنها را از يوغ غيرقابل تحمل افغانها آزاد نموده بود قرار گرفت .
ايران در زمان نادرشاه ( فارسي ) — صفحة 457
مساهمون: على اصغر عبد اللهى
ص٤٥٧