الغاء اصول عقائد شيعه
يكى از شرايط قبول سلطنت آن بود كه ملت ايران طريقهء شيعه را كه بوسيلهء مؤسس سلسلهء صفوى در ايران رواج يافته بود ترك گفته و بمذاهب قديم برگردد . نادر در فرمان خود چنين نوشت « چون از وقتى كه اين طريقهء شيعه يعنى طريقهء شيعه اثنى عشرى رواج يافته اين مملكت متصل مركز فساد و آشوب گرديده و امنيت و آرامش به كلى از اين سرزمين رخت بربسته است و لذا بهتر آنست كه همگى سنى شده و اين قضايا خاتمه يابد ، اما چون مذهب ملى بايد پيشوائى داشته باشد بگذاريد امام جعفر ( ع ) كه از خاندان پيغمبر بوده و ما همگى نسبت به او احترام داريم رئيس ما باشد . »
مطابق گفته هانوى رئيس مجتهدين بمخالفت برخاسته و نادر را نصيحت نمود كه خود را فقط بسلطنت دنيوى محدود سازد . اما مرگ ناگهانى اين شخص عاليمقام اخطارى بهمقطاران او بود كه خود را از مخالفت باز دارند . اين تغيير رسما در يك جلسهء بزرگى مورد تصويب قرار گرفت . هرچند كه اكثريت ايرانيان حاضر از اين تغيير قلبا نفرت داشتند ، نادر براى آنكه از نامطبوعى و ناپسندى اين مذهب جديد بكاهد تصميم خود را براى افزودن يك فرقهء جديد به چهار فرقهء سنى بنام فرقهء جعفرى اعلام داشت . بوسيلهء اين تغيير اساسى كه براى آن رضايت رسمى نيز بدست آمده بود نادر بدون شك اميدوار بود كه ايرانيان خاندان درخشان صفويه را فراموش كنند . شايد هم رؤياى حكومت بر يك امپراطورى متحدهء اسلامى را كه قلمرو عثمانى جزو آن بود ميديد . اما هرچند كه يك روز همه خيال ميكردند كه نادر به تنهائى براى سلطنت ايران موزون و مناسب است معذلك هيچوقت كسى نسبت بفاميل او اظهار علاقه نمىنمود و در زمان مرگش كسانى كه براى تأييد و پشتيبانى اين نظريه جمع شده
هامش
داشته است . ( مؤلف )