برپا نمود كه سر ويليام اوسلى « 1 » در كتاب سياحت خود آن را وصف كرده . نادر موقع اقامتش در دهلى دستور داد تصويرهائى ازو بكشند كه يكى اثر غلام محى الدين هندى بود . در لندن دو تصوير از نادر موجود است كه يكى در ايندياافيس و ديگرى در ايندياميوزيوم هست و گويا هردو توسط هنرمندان ايرانى در قرن هيجدهم نقش شده ولى معلوم نيست معاصر با نادر بوده باشند . نقاشى ديگر در تصرف كمپانى شرقى هند است كه گفتهاند از زمان نادر است . همچنين نادر به يك انگليسى بنام كاسل دستور داد و او چند مجلس جنگ برايش ترسيم نمود .
سياست دينى نادر
با اينكه شيعى يا سنى بودن نادر جاى بحث است آنچه قطعى به نظر ميآيد در اواخر عمر يقين دينى نداشت . بازن پزشك مخصوص او كه قولش مسموع است چنين گويد :
« مشكل است گفته شود نادر چه دينى را پيروى ميكرد . خيلىها كه او را نيك ميشناسند ميگويند اصلا دين ندارد گاهى آشكارا ميگفت منهم مانند محمد ( ص ) و على ( ع ) هستم بزرگى آن دو از جنگاوريشان بود و بالاخره منهم در رزمآزمائى به مقام آن دو رسيدهام . »
نادر هر عيبى داشته باشد در دين متعصب خشك نبود و اگر گاهى شيعه را تحت فشار نهاد علتش سياسى بود . مطالبى راجع به اهتمام نادر به توحيد و تأليف بين شيعه و سنّى گفته شد ، ولى بايد دانست كه نظر او پهناور و بين المللى بود و ميخواست در رأس يك عالم متحد اسلامى قرار گيرد .
نظر نادر در اتخاذ مذهب جعفرى بهعنوان مذهب پنجم در برابر مذاهب چهارگانهء سنّى درست روشن نيست شايد نيّتش راضى كردن شيعيان به اتحاد با اهل سنّت بود با اينكه ظاهرا ميدانست سنّيان متعصّب و تركان عثمانى تن بدان نخواهند داد .
نسبت به عيسويان نهايت بردبارى نشان ميداد و كاتوليكوس يا اسقف اعظم ارامنه
هامش
( 1 ) -Sir William Ouseley