شكست خوردند و پراكنده شدند و محمد حسنخان قاجار كه از اين ماجرا فرار كرد بار ديگر از خوارزم سر برآورد ولى باز شكست خورد و فرارى گشت از طرف ديگر عليقلى خان برادرزادهء نادر هم عملياتى بر ضد طوائف قراقالپاق و ازبك اجرا كرد و آنها را منكوب ساخت و در اواخر سال 1158 به مشهد برگشت .
پس تمام اقدامات بر ضد نادر شاه عقيم ماند و توان گفت از علل اين ناكاميابى ، نبودن اتحاد بين ياغيان و منفور بودن سران انقلابكنندگان از طرف مردم بود گذشته از اين اتكاء عمدهء نادر به سپاهيان افغانى و تركمنى خود بود كه با ايرانيان ميانه نداشتند پس انقلابات تأثيرى كه داشت نادر را هرچه بيشتر عليه ملت عصبى و خشمناك ميكرد .
فصل بيست و چهارم تجديد جنگ با عثمانى و پايان آن 1746 - 1744 ( 1159 - 1157 )
چنان كه در فصل بيست و سوم مذكور افتاد نادر شاه بمحض انتشار اخبار انقلابات در نقاط كشور بسال 1157 از محل شهربان در جبههء عثمانى رو به مركز نهاد و از ماهيدشت و كرمانشاه و كنگاور به شمال همدان رسيد . دولت عثمانى بار ديگر پيشنهاد نادر را در باب مذهب شيعه ردّ كرد گرچه آن را توأم با آغاز جنگ نساخت ولى به آمادگى پرداخت احمد پاشا را سرعسكر تعيين نمود و به والى قارص محرمانه دستور داد صفى ميرزا نام را كه مدعى شاهى بود پشتيبانى كند و او هم در اين باب به رؤساى عشاير رقمها فرستاد .
نادر شاه جشن نوروز آن سال را در اردوگاه جوار همدان گرفت و در اينموقع جوناسهنوى براى مطالبه خساراتيكه در انقلابات استرآباد به او وارد شده بود به حضور نادر آمد وى در باب نيروهاى آن پادشاه چنين مينويسد :
« سى هزار مرد كارى داشت و اگر خدمه و نگهبانان را هم محسوب داريم سه