تا مذاكرات لازم را در استانبول انجام دهد .
فصل دوازدهم حمله به هندوستان
نادر در بهار سال 1148 به پادشاهى ايران رسيد و در آن موقع محمد شاه هفده سال بود كه در هند سلطنت مىكرد . در زمان او سلطنت سلاله شاهان مغول هند رو به انحطاط نهاده و آغاز آن از سلطنت اورنگ زيب ( 1707 - 1658 ) سر زده بود كه منتهى به جنگهاى داخلى و فتنهها و فسادها و نفاقها شد .
چنان كه مذكور افتاد دربار شاهى ايران بارها از امپراطور مغولى درخواست كرد فراريان افغان را به داخل هند راه ندهند ولى ترتيب اثرى داده نشد نادر ازين موضوع خشمگين گشت و محمد خان تركمن را بههمين منظور به دربار مغول فرستاد ولى گذشته از اينكه جواب ندادند يكسال بيشتر هم او را در دهلى نگه داشتند . نادر بتاريخ 21 مه 1738 ( 1151 ) در محل مزكور از مرز گذشت و در ابتدا منظور خود را تنبيه افغانان اعلان نمود و نسبت به محمد شاه اظهار دوستى كرد . ولى بعيد نيست درين تظاهر سياسى نظر اساسى او تسخير هند و جبران فقر و فاقه ايران و كسب وسايل تجهيزات و لشگركشى بوده باشد همچنين شايد ميخواست نامآور شود و در صف جهانگيران معروف مانند اسكندر و محمود غزنوى و تيمور قرار گيرد . ايضا بعضى امراى هند مانند نظام الملك نوابدكن و سعادتخان صوبهدار « 1 » ( اود ) نادر را به هند دعوت كرده بودند .
نادر متواليا قراباغ و غزنه را بدون مقاومت و كابل را بعد از مختصر مقاومت تصرف كرد و بعد از يك توقف بيست و دو روزه در ناحيه چريكر شمال كابل رو به گندمك حركت كرد و سر راه عاصيان را مجازات نمود و در محل بهار سفلى ( پابهار پايين ) پسرش رضا قلى ميرزا بموجب احضار بعد از منقاد ساختن مدعيان بلخ و
هامش
( 1 ) - عنوان حاكم ناحيه نظير فرماندار يا بخشدار نيز عنوان يك درجه نظامى در هند .