افاغنهء غليجائى شد ، كه چنين مىنمود كه ، در آينده مدد رسيدن به افغانانى كه در ايران بودند ، غالبا صورت نمىگرفت .
و ديگر اينكه ، ملك محمود سيستانى نام پادشاهى بر خود نهاده ، تقريبا تمام ممالك خراسان را به تصرف آورده بود . هرات نيز در قبضهء افاغنهء ابدالى بود كه دم از استقلال مىزدند .
پيوستن نادر شاه به شاه طهماسب صفوى
و طهماسب شاهزادهء صفوى با ايل قاجاريهء استرآباد در مازندران نشسته بود . اگر چه طاعون شديدى كه در آن صفحات شد ، جمعى از اعوان و انصار او را نابود ساخت ، لاكن باز شمع اميدى روشن كرده ، در فرحآباد دربارى داشت . و در آنجا بود كه نادر قلى يكى از سرداران كه به سبب شهامت و شجاعت فوق العاده و جنگهاى مردانه نامش در افواه افتاده ، غايت اشتهار يافته بود ، به دو پيوست . اگرچه طهماسب با نادر به جهت كشتن عم خود كه حكومت كلات داشت ، در مقام غضب بود ، ولى به جهت شكستى كه در همان اوقات به طايفهاى از افاغنه داده نيشابور را از ايشان مستخلص ساخت ، باز بر سر رضا آمد . چون نادر به طهماسب پيوست ، كار وى قوت گرفت .
پنج هزار نفر سپاه نادر و سه هزار نفر از فتحعلى خان قاجار در ركاب وى مستعد كارزار بودند ، و طولى نكشيد كه از اطراف به سبب شهرت دو امير مذكور لشكر بسيار در زير علم شاهى جمع شد . اول حركت اين لشكر به عزم تسخير مشهد بود ، و در آن اوان يكى از امراى افاغنهء ابدالى بر آن ديار استيلا داشت . در عرض راه ، نادر كه در باطن فتحعلى خان را عايق راه خود مىدانست به بهانهء اينكه با دشمن مراسلت دارد ، او را به قتل رسانيده از ميان برداشت . چنين مىنمايد كه طهماسب به اين امر راضى بود . بعد از قتل فتحعلى خان ، امارت جميع لشكر به وى گذاشت . مشهد و هرات هردو فتح شد ، و در همين موسم تمام خراسان سر به ربقهء طاعت طهماسب نهادند . و چون