252 - عبد الرحمن بن مسلمة جريرى گويد : به امام صادق عليه السّلام عرضكردم : دشمنان ( و مخالفين شيعه ) ما را سرزنش كرده دروغگو پندارند ، ما ميگوئيم : دو فرياد آسمانى خواهد بود ، گويند : وقتى دو فرياد هر دو از آسمان باشد چگونه فرياد حق از باطل شناخته شود ؟ حضرت فرمود : شما چه پاسخى به آنها دهيد ؟ عرضكردم : ما پاسخى نداريم كه به آنها بگوئيم ، فرمود : به آنها بگوئيد : هنگامى كه آن فرياد بلند شود هر كس پيش از آن فرياد ايمان بدان آورده آن را باور و تصديق كند خداى عز و جل فرمايد « آيا كسى كه بسوى حق هدايت مىكند شايسته تر است كه پيرويش كنند يا آن كس كه هدايت نميكند جز آنكه خود هدايت شود ، پس شما را چه شده ، آيا چگونه قضاوت ميكنيد ؟ » ( سورهء يونس آيه 35 ) . شرح - گويا مقصود حضرت اين باشد كه نداى حق چنان است كه همه آن را بشناسند زيرا منادى حق به حق هدايت كند و نداى باطل بباطل دعوت كند ، و حق و باطل براى كسانى كه پيش از آن به حق ايمان آوردهاند روشن و آشكار است .
( ذره ذره كاندر اين ارض و سماست
جنس خود را همچو كاه و كهرباست )
و در حديث آينده نيز توضيحى بر اين حديث بيايد .
[ برخى از علائم ظهور ]
253 - داود بن فرقد گويد : مردى از عجليه اين حديث را شنيد كه گويند : ( در هنگام ظهور ) در اول روز منادى ندا كند : آگاه باشيد كه فلان فرزند فلان و پيروانش رستگارانند ، و در آخر روز منادى ديگر ندا كند : آگاه باشيد كه عثمان و پيروانش رستگارانند ؟ آن مرد عجلى گفت : در اين صورت ما ندانيم كه كدام راستگو است و كدام دروغگو ؟ حضرت در پاسخ فرمود : تصديق كند آن را ( و راستگويش را از دروغگو بشناسد ) آن كس كه پيش از اين ندا بدان ايمان دارد ، همانا خداى عز و جل فرمايد : « آيا كسى كه به حق هدايت كند سزاوارتر است كه پيرويش كنند يا آن كس كه هدايت نميكند جز آنكه خود هدايت