رسم چنان بود كه هنگامى كه باران ميگرفت ( در اول آمدن باران ) زير آن ميايستاد تا سر و ريش و جامه اش تر ميشد ، پس بدان حضرت عرض كردند : اى امير المؤمنين زير سقفى برويد ( كه باران شما را تر نكند ) ! فرمود : اين همان آبى است كه تازه از عرش آمده است .
سپس شروع كرده فرمود : همانا در زير عرش دريائى قرار دارد و آبى در آن دريا است كه روزى حيوانات را آن آب ميروياند ، و چون خداى عز ذكره اراده فرمايد كه از روى مهر خويش آنچه را خواهد براى آنها بروياند بدان آب وحى فرمايد و آن آب نيز - چنانچه گمانم هست كه فرمود - بر طبق خواستهء او از آسمانى به آسمان ديگر باران فرو ريزد همچنان تا برسد به آسمان دنيا .
پس آسمان دنيا نيز آن آبها را بابر افكند ، و ابر همانند غربالى است ، سپس خداوند بباد وحى كند كه آن را بكوب و آبش ساز همانند آبهاى معمولى و سپس بفلان جا ببر و بر آنها ببار تا چنين و چنان سيلى يا غير آن گردد .
ابر نيز مطابق دستور حقتعالى بر آنجا كه مأمور است ببارد و هيچ قطره بارانى نيست جز آنكه بهمراهش فرشته اى است تا آن را بجايگاهش برساند ، و هيچ قطره بارانى از آسمان فرو نريزد جز روى شمارهء معين و اندازهء معلومى مگر آن بارانى كه در روز طوفان نوح ( ع ) باريد كه چون نهرى فرو ريخت بىاندازه و بدون شماره .
راوى گويد : سپس امام صادق ( ع ) از پدرانش عليهم السّلام از رسول خدا ( ص ) حديث كرد كه آن حضرت فرمود : همانا خداى عز و جل ابر را غربال باران قرار داده كه در ابتدا آن را به صورت تگرگ و يخ قرار داده و ابر است كه آن را آب كند و به صورت باران درآورد تا بدان چه اجابت مىكند زيانش نرساند ، و آنچه تگرگ و صاعقه مىبينيد آنها عذابهائى است كه از جانب خداى عز و جل اصابت
الكافي ( الروضة من الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 47
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٤٧