« و كسانى كه بدهند آنچه را بايد داد و با اين حال دلهاشان ترسان است » ( سورهء مؤمنون آيه 60 ) فرمود مقصود شفاعت آنان و اميدى است كه دارند ، و ترس آن را دارند كه اعمالشان بسوى آنها باز گردد بخاطر آنكه فرمانبردارى خداى عز ذكره را ننموده باشند ، و اميد آن دارند كه از آنها پذيرفته شود . شرح - مجلسى ( ره ) گويد : شايد مقصود از شفاعت دعا و زارى آنها باشد و چنان است كه گويا از خويشتن بدرگاه خدا شفاعت ميكنند ، يا از ديگرى شفاعت كنند كه در اين صورت بايد مضافى تقدير گرفت ، و ممكن است مراد از شفاعت دو چندان كردار باشد . . .
( و در آخر گويد : ) ظاهر اين است كه « شفاعتهم » « شفقتهم » بوده ( كه به معناى ترس است ) و تصحيف شده باشد . ( پايان كلام مجلسى ره ) .
و در نسخهء وافى بجاى « شفاعتهم » « اشفاقهم » است ، و روى اين نسخه نيازى به اين تكلفات نيست ولى چون نسخ كافى كه نزد ما بود همان « شفاعتهم » بود ما هم هيچ گونه تصرفى در آن نكرديم .
295 - ابو بصير گويد : امام صادق عليه السّلام فرمود : هيچ بنده اى نيست كه مردم را بگمراهى دعوت كند جز آنكه پيروانى پيدا مىكند . 296 - مردى از اهل بلخ گويد : من در آن سفرى كه حضرت رضا عليه السّلام بخراسان كرد در ركاب آن حضرت بودم ، روزى سفرهء غذا خواست و همهء غلامان سياه پوست و غير آنها را بر سر سفره گرد آورد ( تا با او غذا بخورند ) من گفتم : قربانت خوبست براى اينها سفره اى جداگانه بيندازيد ؟ فرمود : دم مزن ، زيرا پروردگار تبارك و تعالى يكى است ( و همه بندهء يك خدائيم ) و مادر ( ما همه ) هم يكى است ، و پدرمان هم يكى است ، و پاداش هم در برابر كردار و اعمال است . 297 - ابن سنان گويد : شنيدم از حضرت ابو الحسن عليه السّلام كه ميفرمود : طبيعتهاى جسم روى چهار چيز استوار است :
: هوا ، كه جان انسانى جز بدان و به نسيم آن زنده نباشد ، و هر درد و عفونت را از
الكافي ( الروضة من الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 34
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٣٤