مهيايش سازد ، چون كه پناهندهء به خدا ( از گمراهى ) در امان و ( از اغواء شدن ) محفوظ است ، و دشمن خدا ترسان و مغرور ( به دنيا و زر و زيور آن ) است .
پس از خداى عز و جل ( و عذاب او ) خود را نگاه داريد ( و حفظ كنيد ) بوسيلهء ذكر بسيار او ، و از او بترسيد بوسيلهء تقوى و پرهيزكارى ، و بدرگاهش تقرب جوئيد بوسيلهء فرمانبردارى و اطاعت زيرا او ( ببندگان ) نزديك و اجابتكننده است . و خداى عز و جل فرموده : « و اگر بندگانم مرا از تو پرسند همانا من نزديكم و چون دعاكنندهء مرا بخواند دعايش را اجابت كنم ، بايد مرا اجابت كنند و به من ايمان آرند شايد بكمال هدايت رسند » ( سورهء بقرة آيه 186 ) . پس خداى را اجابت كنيد و به دو مؤمن باشيد و خداى را بزرگ شماريد ، براى كسى كه بزرگى خدا را شناخت سزاوار نيست كه خود را بزرگ شمارد و بلندى كسانى كه ميدانند عظمت خدا چيست همان است كه براى او فروتنى كنند ، و عزت آن كسانى كه جلال خدا را ميدانند كه چيست همانست كه خود را در برابرش خوار و زبون دانند ، و سلامت و تندرستى كسانى كه ميدانند قدرت خدا چيست همانست كه در پيشگاهش تسليم گردند ، و پس از آنكه اين معنى را دانستند خود را گم نكنند ( و معايب خود را ناديده نگيرند ) و پس از هدايت گمراه نشوند ، پس از حق نگريزند هم چنان كه شخص سالم از بيمار مبتلا بجرب ميگريزد و آدم تندرست از شخص دردمند فرار مىكند .
و بدانيد كه شما رشد ( يعنى راه درست و حق ) را نمىشناسيد مگر پس از آنكه تارك و رهاكنندهء آن را بشناسيد ( چنانچه در مثل است كه گويند ادب را از بىادبان آموختم ) و نتوانيد بعهد و پيمان كتاب چنگ زنيد جز آنكه پيمان شكن قرآن را بشناسيد ، و نتوانيد بدان تمسك جوئيد مگر آنكه پشت پا زن به قرآن را بشناسيد ، و نتوانيد قرآن را آن طور كه بايد بخوانيد مگر آنكه تحريفكننده ( و تغيير دهنده ) آن را بشناسيد و گمراهى را نشناسيد تا وقتى كه هدايت را بشناسيد ، و تقوى و پرهيزكارى را نشناسيد تا وقتى كه متجاوز ( از
الكافي ( الروضة من الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 250
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٥٠