در پيش ما بسى ارجمند است . امير مؤمنان عليه السّلام در پاسخ آن مرد چنين گفت :
براستى سزاوار است براى كسى كه جلالت خدا در نزد او بزرگ و مرتبه اش در دل او بلند است كه بخاطر همين بزرگى جلالت هر چه غير خدا است در پيش او كوچك باشد ، و سزاوارتر كسى كه بايد چنين باشد آن كسى است كه نعمت خدا در بارهء او بزرگ و احسانش بوى نيكو باشد ، زيرا نعمت خدا بر كسى بزرگ نگردد جز آنكه عظمت حق خدا بر او افزون گردد .
و براستى از پستترين حالات زمامداران در پيش مردمان نيكوكار آن است كه گمان فخرطلبى و خودستائى به آنها برده شود و كردارشان حمل بر تكبر و گردنفرازى گردد ، و من خوش ندارم كه در پندار شما بگذرد كه من شنيدن ستايش و مدح خود را از شما دوست دارم ، و سپاس خدا را كه چنين نيستم ، اگر فرضا اين كار را هم دوست داشتم آن را بخاطر فروتنى در پيشگاه خداى سبحان كه او بدريافت عظمت و بزرگوارى سزاوارتر است رها كرده و وامىنهم .
و گاهى است كه مردم ستايش را پس از دچار شدن بآزمايش و بلا شيرين شمارند ( و به خود حق دهند كه در اين مورد آنها را ستايش كنند ، ولى من چنين نيستم زيرا آنچه اكنون مشاهده ميكنيد از دچار شدن بجهاد در راه حق باقيماندهء حقوقى است كه خدا بر من دارد ) پس مرا بستايش نيكو نستائيد زيرا من خود را كه در پيشگاه خدا و شما آماده كردهام براى خاطر اداء باقيماندهء حقوقى است كه از اداى آن فراغت نيافتهام ، و بخاطر انجام فرائض و واجباتى است كه ناچار به اجراى آن هستم ، و از اين رو بدانسان كه با گردنكشان و زورگويان سخن ميگوئيد ( و براى خوش آمد آنها مدح و ستايششان ميكنيد ) آن گونه با من سخن مگوئيد ، و بدان گونه كه از مردم تندخو و خشمگين محافظه كارى ميكنيد ( و براى آنكه آنان بخشم نيايند مطالب را به او اظهار نميداريد و يا احترامات و تعارفات متملقانه انجام ميدهيد ) با من آن گونه رفتار نكنيد . و با
الكافي ( الروضة من الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 201
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٠١