[ تفسير يك آيه ]
471 - زرارة گويد : ابو الخطاب - در آن زمانى كه بهترين حالات را از نظر مذهب و عقيده داشت - گفت : از امام صادق عليه السّلام پرسيدم ( از تفسير اين آيه ) : « و چون خدا به تنهائى ياد شود دلهاى كسانى كه عقيده و ايمان بآخرت ندارند رميده گردد » ( سورهء زمر آيه 45 ) فرمود : يعنى چون خدا به تنهائى ياد شود در مورد فرمان بردارى كسانى از آل محمد كه خداوند دستور فرمانبردارى آنان را داده است رميده شود دلهاى آنان كه ايمان بآخرت ندارند ، و چون ياد شود كسانى كه خدا دستور فرمان بردارى آنان را نداده در آن وقت آنها شادمان گردند . شرح - ابو الخطاب - چنانچه در ذيل حديث 286 گذشت - در ابتداى كار از اصحاب حضرت صادق عليه السّلام بود و تدريجا در بارهء آن حضرت غلو كرده قائل به الوهيت آن حضرت گرديد ، و روايات زيادى در ذم و لعن او صادر شد ، و زرارة حديث فوق را در آن زمانى كه هنوز قائل بالوهيت امام صادق عليه السّلام نشده بود و عقيده اش مانند ساير اصحاب و شيعيان بود از او روايت كند و از اين جهت گويد : - در آن زمانى كه بهترين حالات را از نظر عقيده داشت - يعنى پيش از اينكه غلو كند و ملعون واقع شود .
472 - كثير بن كلثمة از يكى از دو امام بزرگوار حضرت باقر يا حضرت صادق عليهما السّلام روايت كرده كه در گفتار خداى عز و جل : « و آدم از پروردگار خويش سخنانى فرا گرفت » ( سوره بقره آيه 37 ) فرمود : ( آن سخنان اين بود كه ) گفت :
معبودى نيست جز تو منزهى تو خدايا و من بستايشت اندرم و بخويشتن ستم كردم پس مرا بيامرز و تو بهترين آمرزندگانى . معبودى نيست جز تو منزهى تو خدايا و من بستايشت اندرم و بخويشتن بد كردم و به خود ستم كردم پس مرا بيامرز و توئى مهربانترين مهربانان ، معبودى نيست جز تو منزهى تو خدايا و بستايشت اندرم ، بخويشتن بد كردم و به خود ستم كردم پس توبهام را بپذير كه توئى توبه پذير مهربان .
الكافي ( الروضة من الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 133
مساهمون: الشيخ الكليني
ص١٣٣