شكر و آردهاى نرم محمص و محلى .
469 - وليد بن صبيح گويد : روزى خدمت امام صادق عليه السّلام شرفياب شدم آن حضرت چند تيكه جامه نزد من انداخت و فرمود : اينها را به همان تائى كه داشته تا كن من ( براى انجام فرمان او ) در پيش روى آن حضرت به پا خاستم ، پس امام صادق عليه السّلام فرمود : خداوند معلى بن خنيس را رحمت كند ( معلى بن خنيس از اصحاب و از خدمتگزاران آن حضرت بود كه بدست داود بن على فرماندار مدينه كشته شد و حضرت در مرگ او بسيار ناراحت شدند ) .
من گمان كردم كه امام عليه السّلام ايستادن مرا در برابرش بايستادن معلى بن خنيس تشبيه كرده و به ياد او افتاده ( كه دفعتا بر اف او طلب رحمت كردند ) سپس فرمود : اف بر اين دنيا اف بر اين دنيا ، همانا دنيا خانهء بلائى است كه خداوند در آن دشمنش را بر دوستش مسلط گرداند ، و براستى پس از اينجا خانه اى است كه چنين نيست . من عرضكردم : قربانت آن خانه كجاست ؟ فرمود : اينجا - و با دست اشاره به زمين كرد - ( مجلسى ( ره ) گويد : يعنى قبر يا بهشت و دوزخ دنيا كه در زمان برزخ روح مؤمنان و كفار در آن قرار دارند يا مقصود زمين در زمان حضرت قائم عليه السّلام يا زمين قيامت است ) . 470 - ابو بصير گويد : امام صادق عليه السّلام فرمود : اى ابا محمد همانا خداى عز و جل فرشتگانى دارد كه گناهان را از دوش شيعيان ما بريزند چنانچه باد در فصل خزان برگها را از درخت بريزد ، و همين است ( معناى ) گفتار خداى عز و جل « ( آنان كه حاملان عرشند و آنها كه اطراف آن هستند ) بستايش پروردگار خويش تسبيح گويند ( و به دو ايمان دارند ) و براى مؤمنان آمرزش طلب كنند » ( سورهء مؤمن آيه 7 ) و به خدا سوگند از اين آيه جز شما را اراده نفرموده است .
الكافي ( الروضة من الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 132
مساهمون: الشيخ الكليني
ص١٣٢