[ وظيفهء شيعه نسبت بمخالفان ]
431 - ابو حمزه گويد : به امام باقر عليه السّلام عرضكردم : برخى از هم مذهبان ما بمخالفين افتراء بندند و آنها را بحرامزادگى نسبت دهند ؟ فرمود : خوددارى كردن از اينها بهتر است ، سپس فرمود :
به خدا سوگند اى ابا حمزه مردم همگى اولاد « بغى » هستند جز شيعيان ما ، من عرضكردم : چه دليلى بر اين مطلب براى من هست ؟ فرمود كتاب خدا بر آن دلالت دارد ، زيرا خداى تبارك و تعالى براى ما سه سهم از همهء غنائم مقرر فرموده و خداى عز و جل چنين فرموده : « بداند كه هر چه را بغنيمت گيريد پنج يك آن از خدا و پيغمبر و خويشان او و يتيمان و تنگدستان و در راه ماندگان است » ( سورهء انفال آيه 41 ) پس مائيم صاحبان خمس و غنيمت ، و ما آن را بر تمام مردم جز شيعيانمان حرام كردهايم ، به خدا اى ابا حمزه هيچ سرزمينى فتح نشود و هيچ خمسى از آن بيرون نرود و بر چيزى از آن دست نزنند جز آنكه بدست آن كس كه رسيده حرام باشد چه زن باشد و چه مال ، و اگر حق ظاهر گردد ( و دولت حقه پيروز شود ) مردى را كه نزد خود عزيز است در معرض فروش درآورند ( يا فروش آن را بمزايده گذارند ) در ميان كسانى كه چيزى در بهاى او نيفزايد ، تا آنجا كه مردى از ايشان ( يعنى مخالفين ) حاضر است هر چه دارد بدهد و راه نجاتى براى خود بيابد ولى بدان نرسد ، و اينها بودند كه ما و شيعيانمان را از حق ( مسلم ) خود بيرون كردند بدون عذر و بناحق و بدون دليل و برهان .
عرضكردم : ( تفسير اين آيه چيست ) گفتار خداى عز و جل : « بگو مگر براى ما جز يكى از دو سرانجام نيك را انتظار مىبرند . . . » ( سورهء توبه آيه 52 ) فرمود : ( آن دو سرانجام نيك ) يا مرگ در راه