و در بارهء آنها بد گوئيد ، و آنها را با برهان ودليل خفه كنيد كه ( نتوانند در دل مردم القاء شبهه كنند و ) نتوانند بفساد در اسلام طمع كنند ، و در نتيجه مردم از آنها دورى كنند وبدعتهاى آنها را ياد نگيرند ، وخداوند در برابر اين كار براى شما حسنات بنويسد ودرجات شما را در آخرت بالا برد .
شرح - مجلسى ( ره ) گويد : گويا مقصود از اهل ريب آنهائى هستند كه در دين شك كنند . و مردم را با القاء شبهات بشبهه اندازند ، و گفته شده : كه مقصود كسانى هستند كه پايهء دين آنها بر گمان واوهام فاسده بنا نهاده شده مانند علماى اهل خلاف ؛ سپس كلام مصباح اللغة را در معناى بدعت ذكر كرده ، و پس از آن فرمايد : بدعت در عرف شرع به آن چيزى گويند كه پس از رسول خدا ( ص ) پديدار گشته و در بارهء خصوص آن نصى نرسيده و داخل در تحت دستورات عمومى هم نباشد يا بطور خصوص يا عموم از آن نهى شده ، و آنچه در عمومات ( واجبه يا مستحبه ) داخل است بدعت شامل آن نگردد مانند ساختن مدارس وامثالش كه داخل در عمومات ( مستحبه ) سكنا دادن بمؤمن و كمك كردن به آنها است ، و مانند تأليف كتابهاى علمى كه داخل در كمك بعلوم شرعيه است ، و مانند ، ( وپوشيدن يا دوختن ) جامه ها و يا خوردن غذاهائى كه در زمان رسول خدا ( ص ) نبوده كه داخل در عمومات حليت ( زينت وأكل ) است ونهيى در بارهء آنها نرسيده ، و آنچه داخل در اين گونه عمومات است تا بدان خصوصيتى ندهند بدعت نيست ، وگر نه اگر به صورت خاصى انجام دهند كه دليل ونصى نداشته باشد بدعت گردد ، مانند اينكه نماز بهترين موضوعست و در هر وقت وزمان انجام آن مستحب است اما اگر همين نماز را در وقت مخصوص ومكان مخصوص وركعات مخصوصى بدون دليل ونصى بجا آورد بدعت گردد ( مانند دستورى كه عمر براى جماعت خواندن نمازهاى نافله شبهاى ماه رمضان داد ، و خود او هم گفت : خوب بدعتى است ) و همچنين ساير كارها ، و اين كه اهل سنت بدعت را مانند احكام پنجگانه ( واجب ، مستحب ، حرام ، مكروه ، مباح ) پنج قسمت كرده اند براى تصحيح همان گفتار عمر است ( كه در نماز شبهاى ماه رمضان گفت ) و اين درست نيست زيرا بدعت اطلاق نشود جز بر آنچه محرم است چنانچه رسول خدا ( ص ) فرموده است : كه هر بدعتى گمراهى است ، و هر گمراهى راهش بدوزخ است ، و آنچه عمر كرد از بدعتهاى محرمه است زيرا پيغمبر ( ص ) از جماعت در نافله نهى فرموده بود ، پس اين تقسيم ، آنان را نفع نبخشد . سپس مرحوم مجلسى ( قده ) كلام شهيد ( ره ) را در اين باره نقل فرموده كه آن هم نظير كلامى است كه گذشت .
5 - حضرت صادق عليه السلام فرمايد : براى مسلمان سزاوار نيست كه با فاجر ( هرزه ، تباهكار ،