وبمعلى بن خنيس فرمود : فاشكنندهء حديث ما چون انكاركنندهء آن است .
3 - ابن ابى يعفور گويد : حضرت صادق عليه السلام فرمود : هر كه بر ضرر ما حديث ما را فاش كند خداوند ايمان او را ببرد .
4 - حضرت صادق عليه السلام فرمود : آنكه حديث ما را فاش كند ما را بخطا نكشته است بلكه از روى عمد كشته است .
توضيح - گويا مقصود حضرت اينست كه چون افشاء حديث ائمهء اطهار و ترك تقيّه ، گاهى منجر بكشتن آنها ميشده در اين صورت راويان باعث بر قتل آنها ميشدند ودانسته آنها را بكشتن ميدادند .
5 - محمد بن مسلم گويد : شنيدم حضرت باقر عليه السلام ميفرمود : بندهء خدا روز قيامت محشور شود و ( با اينكه در دنيا ) دستش بخونى آلوده نشده ( و خونى نريخته ) باندازهء يك حجامت يا بيشتر خون به او بدهند و بگويند : اين سهم تو است از خون فلان كس ؟ عرض مىكند : پروردگارا تو خود ميدانى كه همانا جان مرا گرفتى ( و در آن حال ) من خون كسى را نريخته بودم ( و هيچ خونى بگردنم نبود ؟ ) خداوند فرمايد آرى تو از فلانى روايتى چنين وچنان شنيدى وبضرر او بازگو كردى ، پس زبان به زبان بفلان جبار ( وستمكار ) رسيد وبدان روايت او را كشت ، و اين بهره تو از خون اوست .
6 - اسحاق بن عمار گويد : حضرت صادق عليه السّلام اين آيه را تلاوت فرمود : « اين بدان بود كه كفر ميورزيدند بآيات پروردگار وميكشتند پيامبران را بناحق ، اين بدان شد كه نافرمانى كردند وبودند تجاوزكنندگان » ( سورهء بقره آيه 61 ) وفرمود : به خدا سوگند آنان را بدستهاى خود نكشتند وبشمشيرهاى خود نزدند بلكه حديثهاى آنان را شنيدند پس آنها را فاش كردند ، و آنان را بدان سبب گرفتند وكشته شدند
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 77
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٧٧