فرشتگان من بندهء مؤمن ببندهء ديگرم از نشستن در خانهء دنيا بخل ورزيد ، بعزت وجلال خودم سوگند او هرگز ساكن بهشت من نگردد .
4 - على بن جعفر گويد از حضرت موسى بن جعفر عليهما السلام شنيدم فرمود : هر كه برادر مؤمنش در حاجتى نزد او آيد همانا آن رحمتى است از جانب خداى عز وجل كه بسوى او روانه كرده است پس اگر آن را بپذيرد ( اين پذيرش ) او را بولايت ودوستى ما رسانده است ، و آن بولايت خداى عز وجل پيوند است ، و اگر از حاجتش باز گرداند ، و با اينكه قدرت بر برآوردن آن حاجت دارد آن را برنياورد خداوند مار آتشينى بر او مسلط وچيره كند كه تا روز قيامت در قبرش او را نيش زند ، خواه آمرزيده باشد وخواه در عذاب باشد ، و اگر ( در اين صورت بدروغ معذرت خواهى كند ) آن مؤمن حاجتمند نيز عذرش را بپذيرد حالش بدتر است . ( يعنى حال آن مؤمن حاجتمند چون دروغگوئى را تصديق كرده و نهى از منكر ننموده ، يا حال آن شخص ردكننده وعذرتراش زيرا ادعاى دروغ كرده ) .
گويد : وشنيدم از آن حضرت كه ميفرمود : هر كه يكى از برادران ( دينيش ) آهنگ او كند كه به او پناهنده شود در بارهء برخى از گرفتاريهايش واو پناهش ندهد با اينكه توانائى بر آن دارد ، ولايت ودوستى خدا را از خود بريده است .
باب كسى كه مؤمنين را بترساند
1 - حضرت صادق عليه السلام فرمود : رسول خدا ( ص ) فرموده است : هر كه بمؤمنى نگاه كند نگاهى كه او را به آن بترساند ، خداى عز وجل در روزى كه سايهء ( رحمت وپناهگاهى ) جز سايهء ( رحمت ) او نيست او را بترساند .