فرمود : ونيز آن حضرت ( ص ) فرموده است : نشستن در مسجد بانتظار نماز عبادت است تا حدثى از او سرزند عرض شد : اى رسول خدا حدث چيست ؟ فرمود : غيبت كردن است .
شرح - غيبت در لغت به معناى اغتياب است و آن ياد كردن انسان است ديگرى را به چيزى كه در آن بدى اوست ، جوهرى در صحاح گويد : آن است كه پشت سر شخصى عفيف سخنى گويد كه اگر بشنود غمناكش كند ، پس اگر راست باشد غيبت است ، و اگر دروغ باشد بهتان است « و اما در عرف شرع مجلسى ( ره ) و ديگران گفته اند : غيبت در نظر شرع ياد كردن شخص معين يا آنكه در حكم معين است ( مانند اينكه بگويد : يكى از دو قاضى اين شهر ) در نبودن او در حال غيبتش به چيزى كه در او هست و بد دارد نسبت دادن آن چيز را ، و در نزد مردم نيز نقص او محسوب گردد و قصد مذمت ونكوهش او را نيز داشته باشد ، چه با زبان باشد يا به اشاره يا بكنايه ، گوشه زند يا تصريح كند . وغيبت از گناهان كبيره و بزرگ است چنانچه شيخ ( ره ) در متاجر گويد نهايت ظاهر اخبار حرمت آن را مخصوص بمؤمن فرموده ، والبته بايد دانست كه در موارد زيادى غيبت را جايز دانسته اند . و از حرمت آن استثناء شده است كه براى اطلاع بيشتر خوانندگان محترم بكتاب متاجر شيخ ومرآة العقول مجلسى عليهما الرحمة و غير آنها مراجعه كنند .
2 - امام صادق عليه السلام فرمود : هر كه در بارهء مؤمنى بگويد آنچه دو چشمش ديده و دو گوشش شنيده پس او از كسانى است كه خداى عز وجل در بارهء آنها فرموده : همانا آنان كه دوست دارند فراوان ( يا فاش ) شود فحشاء در باره آنان كه ايمان آورده اند ، ايشان را است عذابى دردناك « ( سورهء نور آيهء 18 ) .
شرح - مجلسى ( ره ) گويد : مقصود اينست كه مورد آيه تنها بهتان نيست بلكه شامل حقى هم كه ديده وشنيده است مىشود .
3 - داود بن سرحان گويد : از حضرت صادق عليه السلام از غيبت پرسيدم ( كه چيست ؟ ) فرمود : اينست كه در بارهء برادرت در دين او بگوئى چيزى را كه نكرده است ، وبزبان او منتشر كنى چيزى را كه خداوند بر او پوشانيده بود وحدى در بارهء آن اقامه نكرده بود .
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 60
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٦٠