باب كسى كه قرآن را حفظ كرده سپس فراموش كند
1 - يعقوب احمر گويد : به حضرت صادق عليه السلام عرضكردم : فدايت شوم من قرآن را خوانده ام ولى از ذهنم رفته است دعا كنيد كه خداوند آن را به من بياموزد گويد : آن حضرت از اين مطلب كه من خدمتش عرض كردم ناراحت شد وفرمود : خداوند آن را به تو و ما همگى ياد دهد گويد : ما نزديك ده نفر بوديم - سپس فرمود : سوره اى كه مردى ميخواند با اوست تا گاهى كه آن را واگذارد ، پس روز قيامت در زيباترين صورت نزدش آيد و بر او سلام كند آن مرد گويد : تو كيستى ؟ گويد : من فلان سوره ام و اگر تو به من چسبيده بودى ونگاهم داشته بودى تو را در اين درجه فرود مىآوردم ، پس بر شما باد بملازمت قرآن ، سپس فرمود : برخى از مردمند كه قرآن خوانند كه گفته شود : فلان كس قارى قرآن است ، وبرخى قرآن ميخوانند براى ( سودجوئى ) وبدست آوردن دنيا وخيرى در اينها نيست وبرخى هستند كه قرآن خوانند تا از آن در نمازشان و در شب وروزشان منتفع شوند .
2 - حضرت صادق عليه السلام فرمود : هر كه سوره اى از قرآن را فراموش كند آن سوره در بهشت به صورتى زيبا ومقامى بلند در برابرش نمودار گردد و چون او را ببيند گويد : تو كيستى وه كه چه اندازه زيبائى كاش تو از آن من بودى ؟ گويد : آيا مرا نشناسى ؟ من فلان سوره ام و اگر تو مرا فراموش نكرده