شىء ولا يكفى منك شىء فاكفنى بما شئت وكيف شئت و من حيث شئت وانى شئت « . شرح - ابو جعفر منصور دومين خليفهء بنى عباس و از خلفائى است كه بر بنى هاشم بسيار ستم روا ميداشت و مخصوصا به اولاد حضرت مجتبى عليه السلام بسيار اذيت كرد وجمعى از آنها را در زندانهاى تاريك در مدينه و كوفه زندانى كرده بود وشكنجه هائى كه اين مرد ستمگر در زندانها بفرزندان پيغمبر ( ص ) داده قلم از بيان آن شرم دارد وبالاخره تمامى آنها را كه حدود سى نفر از اولاد امام حسن عليه السلام بودند در زندان بدستور او با وضع فجيعى كشتند و يا سقف زندان را بر سر آنها خراب كردند ، و شهادت عبد الله محض وفرزندانش نفس زكيه وبرادرش محمد ديباج و ديگر از اولاد حضرت مجتبى كه بدست خودش يا لشكريانش اتفاق افتاده در تواريخ مضبوط است ، و از ستمهاى آن مرد خبيث بفرزندان رسول خدا اين بود كه در سال 144 بنام حج به مكه سفر كرد و در بازگشت در ربذه كه دهى بوده در چهار منزلى مدينه طيبه و قبر ابو ذر غفارى رضوان الله تعالى عليه در آنجاست منزل كرد ، و چند روزى در آنجا توقف كرد و دستور داد زندانيان مدينه كه از آن جمله محمد ديباج وعبد الله محض بودند نزدش بردند ، محمد ديباج را دستور داد در حضورش چهار صد تازيانه زدند كه مورّخين مينويسند يك چشم محمد در اثر تازيانه از حدقه بيرون آمد وپيراهنش از بسيارى خون بر تنش چسبيده بود كه پس از چندى كه خواستند آن پيراهن را از تنش بيرون آورند با روغن زيتون چرب كردند و با اين حال با پوست از بدنش كنده شد ، وسپس تمامى آن زندانيان را با وضع بسيار رقت بارى بهمراه خود بكوفه برد و در كوفه زندان كرد و در زندان بودند تا از دنيا رفتند ، و رفتن امام صادق عليه السلام در ربذه نزد منصور در همين مسافرت بوده است كه حضرت را از مدينه خواست وگويا نظر اذيت وشايد قتل آن حضرت را نيز داشت ولى خداوند تعالى ببركت دعاى آن حضرت شر او را كفايت فرمود .
12 - على بن ميسر گويد : چون امام صادق عليه السلام بر أبى جعفر منصور درآمد ، منصور يكى از غلامان خود را بالاى سر خود نگهداشت و به او گفت : همين كه ( جعفر بن محمد ) بر من وارد شد گردنش را بزن ، حضرت صادق عليه السلام هنگامى كه وارد شد نگاهى بمنصور كرد وزير لب سخنى گفت كه كسى نفهميد چه بود ، وسپس اين جمله را آشكارا گفت : « يا من يكفى خلقه كلهم ولا يكفيه أحد ، أكفنى شر عبد الله بن على » ( منصور نامش عبد الله و فرزند محمد بن على بن عبد الله بن عباس بوده است ) گويد
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 343
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٣٤٣