همانا براى خداى تبارك و تعالى بر اين هم حقى است مانند حقى كه بدان دارد .
مجلسى ( ره ) گويد
: « ممكن است آن حضرت دست چپ را با دست راست بلند كرده بوده و ممكن است بدون دست راست بوده مانند نماز وتر ، وگويا سائل نادان پيش خود فكر كرده كه دست راست اشرف است ولى بىخبر بوده از اينكه همهء بدن را از عذاب سهمى است ، كه بايد از آن پناه جست ، و براى هر كدام از اعضاء بدن بسوى پروردگار در هستى و بقاء وپرورش نيازى است ، بلكه چپ در اينجا مناسبتر است ، زيرا فرشتهء نويسندهء گناهان در سمت چپ است وگناهان از جانب چپ نفس كه ميل بشهوت ولذت واعمال پست دنيائى است بيايد . و جواب آن حضرت به آن مرد پس از نماز بوده ، ومحتمل است كه مقصود آن حضرت كه فرمايد : » در نماز دعا ميكردم « يعنى در تعقيب نماز بودم و آن را تأييد كند آنچه بيايد در باب دعاى بعد از نمازها ( در دعائى ) كه دست راست را بريش بگيرد و دست چپ را بسوى آسمان بلند كند » برگرديم بدنبالهء حديث ( 4 ) وفرمود : رغبت اينست كه : هر دو دست را بگشائى ودرون آنها را آشكار كنى ، ورهبت اينست كه دو دست را بگشائى و پشت آن دو را ظاهر سازى ، وتضرع آنست كه : انگشت سبابهء راست را براست و چپ بجنبانى ، وتبتل : جنبانيدن انگشت ( سبابهء ) چپ است كه آن را به آرامى بسوى آسمان بالا برى وپائين آورى ، وابتهال آنست كه : هم دستها وهم دو ذراع را بسوى آسمان بگشائى ، وابتهال در وقتى است كه ببينى وسائل گريه فراهم شده است .
توضيح - مجلسى ( ره ) گويد : اين خبر چون تفسيرى بر اخبار گذشته است .
5 - ابو بصير گويد : از حضرت صادق عليه السلام از دعا كردن و بلند كردن دستها پرسيدم فرمود : بر چهار گونه است : اما براى پناه بردن به خدا ( از شر دشمنان ) درون دستهاى خود را به طرف قبله كنى ، و اما در دعاى براى روزى دستهاى خود را باز كنى ودرون آن دو را بسوى آسمان بدارى ، و اما تبتل پس آن اشاره كردن با انگشت سبابه است ، و اما ابتهال : بلند كردن دستها است بطورى كه از سرت بگذرد ، ودعاى تضرع
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 231
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٢٣١