حمل كرد ، زيرا بدون توبه ( شخص گنهكار ) در تحت ارادهء حق تعالى است اگر خواهد او را عذاب كند و اگر خواهد از او درگذرد ، و ممكن است حمل كرد به آنچه خبر پنجم بدان دلالت كند .
و در قسمت دوم گويد : « كفى بالندم توبة » ظاهر اينست كه مقصود پشيمانى كامل است كه مستلزم تصميم بر ترك آن در آينده باشد وگر نه ظاهرش كه مجرد اكتفاء به پشيمانى باشد منافات با ساير اخبار دارد كه دلالت بر تصميم بر ترك در آينده نيز دارد .
2 - امام باقر عليه السّلام فرمود : نه به خدا سوگند ؛ خداوند از مردم جز دو خصلت نخواسته است ( يكى ) اعتراف بنعمتهاى او تا نعمت را بر ايشان بيفزايد ، و ( ديگر ) اعتراف بگناهان تا آنها را براى ايشان بيامرزد .
3 - برخى از اصحاب عمرو بن عثمان از حضرت صادق حديث كند كه شنيدم آن حضرت ميفرمود همانا مرد ( گاهى ) گناه كند و خدا بوسيلهء آن او را ببهشت برد ، عرضكردم : خداوند بسبب گناه او را ببهشت برد ؟ فرمود : آرى ، هر آينه او گناه كند وپيوسته از آن ترسان است و بر خود خشمناك است پس خداوند به او ترحم كند واو را ببهشت برد .
توضيح - مجلسى ( ره ) گويد : اين حديث دلالت كند بر اينكه گناهى كه باعث خضوع گردد بهتر از طاعتى است كه موجب عجب باشد .
4 - معاوية بن عمار گويد : شنيدم حضرت صادق عليه السّلام ميفرمود : هر آينه به خدا سوگند هيچ بنده با اصرار ( بگناه وادامه آن ) از گناه بيرون نرود ، و هيچ بنده اى از گناه بيرون نرود جز باقرار واعتراف ( به آن ) .
5 - يونس بن يعقوب گويد : كه شنيدم حضرت صادق عليه السّلام ميفرمود : هر كه گناهى كند
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 158
مساهمون: الشيخ الكليني
ص١٥٨