4 - ونيز فرمود : هر كه خوى او بد است خود را شكنجه دهد .
شرح - مجلسى ( ره ) گويد : زيرا خودش از خويشتن در رنج است چون بر آشفتگى وحركات روحى وجسمى به تن وجانش زيان رساند ، و چون غضبش فرو نشيند از كردهء خويش پشيمان گردد و خود را سرزنش كند ، وگذشته بدخوئيش را غالبا مردم تحمل نكنند واو را ( در مقابل بدخوئيش ) آزار كنند ، و از او كناره گيرى كنند و در هيچ كارى او را كمك نكنند ، و چون باعث آنها خودش بوده پس گويا خودش خويشتن را شكنجه كرده .
و بايد بدانى كه با مقصود از اينخبر و مانند آن تمامى خوهاى بد باشد ، مانند كبر وحسد وكينه ونظائر آنها ، زيرا تمامى آنها چيزهائى است كه انسان را در مفاسد بزرگ دنيويه اندازند ، و در ايمان سستى آورند ، وسبب كاهش كردار گردند .
5 - ونيز حضرت صادق عليه السّلام فرمود : خداى عز وجل به برخى از پيمبران وحى كرد : كه بدخوئى كردار را تباه سازد مانند سركه كه عسل را تباه كند .
باب سفاهت
1 - از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده كه فرمود : سفاهت براستى خوى پستى است ، صاحب آن بر زير دستش گردن فرازى كند ، و بر بالا دست خود زبونى كند .
شرح - مجلسى ( ره ) گويد : سفاهت سبك عقلى وپيشى گرفتن در گفتار وكردار بدون تفكر است ، تا آنجا كه گويد : برخى گفته اند : سفاهت گاهى در برابر حكمتى است كه باعتدال در نيروى عقل حاصل گردد ، و اين سفاهت خلقى است در نفس كه او را وادار بمسخرگى ، واستهزاء وسبكسرى ، وبىتابى ، وچاپلوسى ، و اظهار شادى در وقت ناراحتى ديگران ، وحركات ناموزون ، وگفتار وكردارهائى كه