طمعى باشد كه او را بكشاند ، و چه بد بنده ايست آن بندهء كه در او ميل ورغبتى باشد كه او را خوار كند .
شرح - مجلسى ( ره ) گويد : شايد مقصود از طمع همان ميل دل است كه آنچه در دست مردم است دوست دارد وآرزو كند ، ومقصود از ميل ورغبت اظهار آن است به خواهش كردن وخواستن از مخلوق خدا وكشاندن با اول مناسب است چنانچه خوار كردن با دومى مناسبت دارد .
3 - زهرى گويد : على بن الحسين عليهما السّلام فرمود : من تمامى خير وسعادت را ديدم گرد آمده در اينكه بايد طمع از هر چه در دست مردم است بريد .
شرح - مجلسى ( ره ) گويد : زيرا طمع : خوارى ، پستى ، حسد ، كينه ، دشمنى ، غيبت ، بدگوئى ستم ، مداهنه ، نفاق ، رياء ، صبر بر باطل مردم ، بىتوكلى به خدا و مفاسد بيشمار ديگر ببار آورد ، وعلاج همهء آنها بقطع طمع است .
4 - سعدان گويد : به امام صادق عليه السّلام عرضكردم : چيست آن كه ايمان را در بنده پايدار كند ؟
فرمود : ورع وپارسائى ( وپرسيدم ) آنچه كه او را از ايمان بيرون بود چيست ؟ فرمود : طمع است .
باب ناسازگارى
1 - حضرت باقر عليه السّلام فرمود : آن كس كه ناسازگارى بهره اش گردد ايمان از او در پس پرده رود .
شرح - مجلسى عليه الرحمة گويد : سر اينكه شخص ناسازگار از ايمان دور مىشود اينست كه اولا : مؤمنين را آزار دهد و اين مخالف ايمان است ، زيرا مؤمن كسى است كه مسلمانان از دست و زبانش آسوده و در امان باشند ، وثانيا بواسطهء ناسازگارى از طلب دانش كه بوسيلهء او بپايهء كمال ايمان رسد محروم ماند ، زيرا اسباب طلب آن برايش فراهم نگردد .