چيز در آنست ، يعنى قرآنى بلغت عربى بدون كجى ، شايد مردم پرهيزگار شوند ، آن را براى مردم بيان كرد و توضيح داد ، با دانشى كه تفصيلش داد و دينى كه آشكارش ساخت و واجباتى كه آنها را لازم نمود و حدودى كه براى مردم وضع كرد و بيان نمود و امورى كه آنها را براى مخلوقش كشف كرد و آگاهشان ساخت .
در آن امور راهنمائى بسوى نجات است و نشانه هائى كه بهدايت خدا دعوت كند . رسول خدا صلى الله عليه و آله رسالتش را تبليغ كرد و مأموريتش را آشكار ساخت و بارهاى سنگين نبود را كه به گردن گرفته بود ، به منزل رسانيد ، و بخاطر پروردگارش صبر كرد ، و در راهش جهاد نمود و براى امتش خيرخواهى كرد و ايشان را بنجات دعوت كرد ، و به ياد خدا تشويق نمود ، و به راه هدايت دلالت فرمود ، بوسيله برنامه ها و انگيزه هايى كه پايه هاى آن را براى بندگان پىريزى كرد و مناره هائى كه نشانه هايش را برافراشت تا مردم پس از او گمراه نشوند و آن حضرت نسبت بمردم دلسوز و مهربان بود .
18 - درست بن ابى منصور از حضرت موسى بن جعفر عليه السلام پرسيد كه : آيا ابو طالب بر پيغمبر صلى الله عليه و آله حجت بود ؟ فرمود : نه ، بلكه وصاياى ( پيغمبران ) نزد او بامانت بود و او تحويل پيغمبر داد ، راوى گويد : من گفتم : وصايا را به او داد ، چون كه بر او حجت بود ؟ فرمود : اگر بر او حجت ميبود ، وصيت را تحويل او نمىداد ، عرضكردم : پس حال ابو طالب ( از نظر عقيده ) چگونه بود ؟ فرمود :
او بپيغمبر و آنچه آورده بود ، اقرار كرد ، و وصايا را به او تحويل داد و همان روز درگذشت .
شرح - علامه مجلسى ( ره ) پنج توجيه براى اين روايت ذكر مىكند ، ولى آنچه را خودش انتخاب مىكند اينست كه : درست بن ابى منصور پرسيد كه : آيا ابو طالب حجت و امام بر پيغمبر بود ؟ حضرت پاسخداد
الكافي ( أصول الكافي ) ( فارسي ) — صفحة 333
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٣٣٣