و سبب اين آن بود كه در آن وقت كه پيغامبر صلّى اللَّه عليه هنوز در حال حيات بود ، روزى اندر مسجد نماز همى كرد . سايلى اندر آمد و سؤالى مىكرد ، و چيزى مىخواست ، و على اندر نماز بود و در ركوع شده بود .
و در ركوع انگشترى از دست بيرون كرد و بدان سائل داد ، و ايزد تعالى اين آيت بفرستاد :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ
« 1 » . و صدق اللَّه و رسوله و ما زادهم الّا ايمانا و تسليما . « 2 » . گفت دوست شما و يار شما و خداوند شما منم كه خدايم ، و پيغامبر منست و آن مؤمنان كه نماز كردند ، و زكات دادند ، و صدقه دادند اندر ركوع ، يعنى علىّ بن ابى طالب .
پس بدين آيت خليفتى علىّ نصّ گشت ، و لكن از پس عثمان . پس اگر كسى گويد اين هر دو آيت اندر يك سورة بود ، و بيك جاى بود ، بايستى كه هر دو خليفت بودندى و بيك جاى كار همى راندندى . بگو كه اندر حكمت اين روا نباشد ، از بهر آن كه هر يكى را تدبيرى و راى ديگر باشد . « 3 » پس اگر گويد كه « 4 » علىّ از پس ابو بكر بودى ، چرا عمر و عثمان اندر پيش « 5 » افتادند ، و پس على بنشست . بگو كه خليفتى اوّل ابو بكر را بود از بهر آن كه اين آيه كه بشان ابو بكر آمد از پيش آيهء علىّ آمد ، و اندر قرآن نيز از پيش نوشته بود ، واجب چنان كردى كه ابو بكر از پيش علىّ بنشست « 6 » .
ديگر آن كه اهل ردّه از پس مرگ پيغامبر پديد آمدند كه منع زكات
هامش
( 1 ) و رسوله ، تا آخر آيت . ( صو . خ )
( 2 ) از : « و صدق اللَّه . . . تسليما » آيهء 22 از سوره احزاب است . و اين آيه در اينجا در نسخ ديگر نيست .
( 3 ) باشد ، آن هنگام مختل بود . ( صو . خ )
( 4 ) بايستى كه . ( صو . خ )
( 5 ) اندر ميان .
( صو . خ )
( 6 ) بنشستى . ( خ . صو )