پيش گفتار
بسم الله الرّحمن الرّحيم
سپاس و ستايش شايسته خداوندى است كه عالم هستى را مرآت اسماى جلال و جمال خويش نمود و مجملى ازين كل در مجموعى بنهاد ، بار امانت خويش بر دوش او گذاشت و جان او را به نور جمال و جلال خويش مزين گردانيد . در كلام مقدس عجز بندگان خويش آشكار ساخت : « الْحَمْدُ لِلَّه رَبِّ الْعالَمِينَ » . اين بيان را بر كلام گوهر نثار بنده برگزيده خود جارى فرمود : « لا أحصى ثناء عليك و أنت كما أثنيت على نفسك » .
ما را چه حد حمد و ثناى تو بود
هم حمد و ثناى تو سزاى تو بود
درود بى پايان بر خلاصه عالم جان ، جان عالم امكان ، كه غرض از هستى نمايش وجود ذى جود او بود .
خواجه كونين و سلطان همه
آفتاب جان و ايمان همه
و درود بر هاديان راستين راه او ، كه مخلصان عالم الست و عالمان اسرار آفرينش و هستاند ، باد .
يك شمه ز فقر خويش اظهار كنم
چندان كه خدا غنى است من محتاجم
بحث و بررسى افكار و انديشههاى عارف و فيلسوف بزرگ اسلام ، محيى الدين ابن