پست زمين .
( 1578 ) الْجَنَاب
: ناحيه ، اطراف .
( 1579 ) اقَاصِينَا
: مناطق دور از ما .
( 1580 ) ضَوَاحِى
: جمع « ضاحية » ، « ضاحية الماء » ، آبى كه در روز خورده مىشود .
( 1581 ) المُرْمِلَة
: فقير .
( 1582 ) مُخْضِلَة
: تر كننده .
( 1583 ) الْوَدْق
: باران .
( 1584 ) يَحْفِزُ
: دفع مىكند ، دور مىكند .
( 1585 ) الخُلّب
: ابر بدون باران .
( 1585 ) خُلُبٌ بَرْقُهَا
: برقى كه از ابر بدون باران بر مىجهد و بارانى را به همراه ندارد .
( 1586 ) الْجَهَام
: ابر بدون باران .
( 1586 ) الْعَارِض
: ابرى كه در آسمان نمايان است .
( 1587 ) الرَّبَاب
: ابرهاى سفيد ، « القَزَع من الرَّباب » قطعه ابرهاى كوچك و پراكنده .
( 1588 ) الذِّهَاب
: جمع « ذهبة » ، بارانهاى نرم و كم پشت .
( 1589 ) الْمُسْنِتُون
: قحطى زدگان .
خطبهء 116 ص 115 ف
( 1590 ) وَانٍ
: سستى كننده ، مسامحه كننده .
( 1591 ) وَاهِن
: ضعيف .
( 1592 ) الْمُعَذِّر
: كسى كه عذر آورد و عذرش پذيرفته نباشد .
( 1593 ) الصُّعُدَات
: جمع « صعيد » ، راهها ، يعنى از شدت ترس خانههاى خود را رها كرده و در مسيرها به راه مىافتادند .
( 1594 ) تَلْتَدِمُون
: ( مانند زنان مصيبت ديده ) به سينه و صورت مىزديد .
( 1595 ) الخَالِف
: جانشين .
( 1596 ) هَمَّتْ
: مشغول كرد ، محزون كرد .
( 1597 ) مَيَامِين
: جمع « ميمون » ، مبارك .
( 1598 ) مَرَاجِيح
: با وقار ، سنگين ، وزين .
( 1599 ) مَقَاوِيل
: جمع « مقوال » ، خوش گفتار .
( 1600 ) مَتَارِيك
: جمع « متراك » ، ترك كنندگان .
( 17601 ) قُدُماً
: پيشتازانه .
( 1602 ) اوْجَفُوا
: بسرعت رفتند ، الوَجِيف ، نوعى از حركت اسب و شتر است .
( 1603 ) الْمَحَجَّة
: راه مستقيم .
( 1604 ) الْبَارِدَة
: گوارا .
( 1605 ) الذّيَّال
: بلند دامن ، كسى كه