( 1549 ) الْهَوَاجِر
: جمع « هاجرة » ، شدت گرماى روز .
( 1550 ) النَّصَبَ
: سختى ، تعب .
( 1551 ) الدَّهْرُ مُوَتِّرٌ قَوْسَهُ
: دنيا كمانش را زه كرد ، در اينجا دنيا تشبيه شده است به كسى كه كمانش را زه نموده تا فرزندان خود را مورد هدف قرار دهد .
( 1552 ) لَا تُؤْسَى
: مداوا نمىشود .
( 1553 ) لَا يَنْقَعُ
: سيراب نمىشود .
( 1554 ) غَيْرَهَا
: دگرگونيهايش .
( 1555 ) زَلَّ
: بسرعت گذشت .
( 1556 ) اضْحَى
: خورشيد آشكار شد ، بالا آمد .
( 1556 ) الْفَىء
: سايه .
( 1557 ) لَا جَاءٍ يُرَدُّ
: آينده ( مرگ ) رد نمىشود .
( 1558 ) دَخِلَ
: فاسد شد
.
خطبهء 115 ص 114 ف
( 1559 ) انْصَاحَتْ
: خشك شد ، خشكيد .
( 1560 ) هَامَتْ
: گريخت ، بدون هدف رفت .
( 1561 ) مَرَابِض
: جمع « مربض » ، آغلهاى گوسفندان .
( 1562 ) عَجَّتْ
: با صدايى بلند فرياد كرد .
( 1563 ) الانَّة
: گوسفند .
( 1564 ) الْحَانَّة
: شتر ماده .
( 1565 ) مَوَالِج
: مدخلها ، محلهاى ورود .
( 1566 ) مَخَايِل
: جمع « مخيلة » ، ابرهاى بدون باران كه ظاهرا بارنده به نظر مىرسند .
( 1566 ) الْجَوْد
: باران .
( 1567 ) الْمُبْتَئِس
: كسى كه دچار سختى شده .
( 1567 ) الْبَلَاغ
: كفايت و بسندگى .
( 1568 ) السَّوَام
: جمع « سائمة » ، حيواناتى كه در بيابانها مىچرند .
( 1569 ) الْمُنْبَعِق
: بارنده .
( 1570 ) الْمُغْدِق
: پر آب ، پر گياه .
( 1571 ) المُونِق
: شگفت انگيز ، فرحبخش .
( 1572 ) سَحَّ
: فرو ريخت .
( 1572 ) وَابِل
: باران شديد دانه درشت .
( 1573 ) الْمَرِيعَة
: گياه آور ، رويانندهء گياه فراوان .
( 1574 ) زَاكِياً
: نمو كننده .
( 1575 ) ثَامِراً
: ثمر بخش .
( 1576 ) النِّجَاد
: جمع « نجد » ، قسمتهاى مرتفع زمين .
( 1577 ) الْوِهَاد
: جمع « الوهدة » ، قسمتهاى