( 1524 ) عَفَرَتْهُمْ
: آنها را به خاك انداخت .
( 1524 ) الْمَنَاخِر
: جمع « منخر » ، بينىها .
( 1525 ) المَنَاسِم
: جمع « منسم » ، قسمت جلو پاى شتر كه به منزلهء سم محسوب مىشود ، كف پاى شتر .
( 1526 ) دَانَ لَهَا
: براى آن خضوع كرد .
( 1527 ) اخْلَدَ الَيْهَا
: بر آن تكيه كرد .
( 1528 ) السَّغَب
: گرسنگى .
( 1529 ) الضَنْك
: تنگى .
( 1530 ) لَا يُدْعَوْنَ رُكْبَانا
: آنها را سواره نمىخوانند ، زيرا سوار كسى است كه داراى اختيار و صاحب تصرف در مركوب خود باشد .
( 1531 ) الاجْدَاث
: قبرها .
( 1532 ) الصَّفِيح
: روى هر چيز عريضى را مىگويند و در اينجا مقصود روى زمين است .
( 1533 ) الاجْنَان
: جمع « جَنن » ، قبرها .
( 1534 ) الرُّفَات
: استخوانهاى شكسته و خرد شده .
( 1535 ) جِيدُوا
: بر آنها باران باريد .
( 1536 ) لَا يُخْشَى فَجْعُهُمْ
: از زيان آنها ترسى نيست .
خطبهء 112 ص 111 ف
( 1537 ) يَلِجُ
: داخل مىشود
.
خطبهء 113 ص 112 ف
( 1538 ) القُلْعَة
: ناپايدار .
( 1539 ) النُّجْعَة
: به دنبال چراگاه گشتن ، يعنى دنيا منزلگاه و سراى رسيدن به آرزوها نيست .
( 1540 ) عَتِيد
: حاضر ، آماده .
( 1541 ) اغْتُبِطُوا بِمَا رُزِقُوا
: بخاطر مواهبى كه خدا به آنها داده بود مورد غبطه واقع شدند .
( 1542 ) زُوِىَ
: دور داشته شد ، كنار زده شد .
( 1543 ) لُعْقَة
: در اصل بمعنى ليسيدن چيزيست و در اينجا مقصود اظهار زبانى و ظاهرى به دينداريست بى آنكه قلب و روح گواه آن باشد
.
خطبهء 114 ص 113 ف
( 1544 ) البِطَاء
: جمع « بَطِيئَة » ، كند .
( 1545 ) السِّرَاعِ
: جمع « سريعة » ، تند ، سريع .
( 1546 ) غَيْرُ مُغَادِرٍ
: چيزى را فرو گذار نكرده .
( 1547 ) وَعَاهَا
: آن را فهميد و حفظ كرد .
( 1548 ) حَمَت
: بازداشت ، منع كرد .