( 1283 ) نَهْجٌ
: واضح و روشن .
( 1284 ) المُسْتَعْتَب
: كسى كه از او رضايت خواسته مىشود ، مقصود در اينجا طلب رضايت خداوند بواسطهء اعمال صالح است
.
خطبهء 95 ص 94 ف
( 1285 ) حَاطِبُون
: جمع « حاطب » ، جمع كنندگان هيزم ، حاطب ليل : كسى كه انجام دهندهء كارهاى صحيح و غلط است و ضد و نقيض مىگويد .
( 1286 ) اسْتَزَلّتْهُمْ
: آنها را به لغزش واداشت .
( 1287 ) اسْتَخَفّتْهُمْ
: آنها را سبك مغز كرد .
( 1288 ) الْجَهْلاء
: مبالغه « جهل » است
.
خطبهء 96 ص 95 ف
( 1289 ) الْمَمَاهِد
: جمع « ممهد » ، خوابگاهها .
( 1290 ) الازِمَّة
: زمامها ، ثُنيت إليه ازِمَّةُ الابصَار :
زمام چشمها بسوى او متوجه شد .
( 1291 ) الضَغَائِن
: حقدها ، كينهها .
( 1292 ) الثَوَائِر
: جمع « ثائرة » عدوات و دشمنىها
.
خطبهء 97 ص 96 ف
( 1293 ) الْمِرْصَاد
: كمينگاه .
( 1294 ) الشَجَا
: استخوان يا هر چيزى كه در گلو گير كند .
( 1295 ) الرِّيق
: بذاق دهان ، آب دهان .
( 1296 ) شُهُود
: جمع « شاهد » ، حاضران .
( 1296 ) غُيَّاب
: جمع « غائب » ، غائبان .
( 1297 ) ايَادِىَ سَبَأ
: گويند كه سبأ نام « أبو عرب اليمن » است ، وى داراى ده فرزند بود كه هميشه شش نفر را در طرف راست و چهار نفر را در طرف چپ قرار مىداد ، و آنها در واقع به منزلهء دستهاى او بودند كه نهايتا تفرقه شديدى بين آنها افتاد و بعدها اين ضرب المثلى شد براى تفرقه و جدائى .
( 1298 ) ظَهْرُ الحَنِيَّة
: كمان .
( 1299 ) اعْضَلَ
: مشكل و سخت شد ، معضل شد .
( 1300 ) اخَالُكُم
: گمانم نسبت به شما .
( 1301 ) حَمِسَ
: شدت گرفت .
( 1301 ) الوَزَغَى
: جنگ .
( 1303 ) اللَقْط
: چيزى را از زمين برگرفتن .
( 1304 ) السَّمْت
: راه .
( 1305 ) لَبَدُوا
: توقف كردند ، ايستادند .
( 1306 ) شُعْثاً
: جمع « اشعث » ، كسانى كه موهايشان ژوليده است .
( 1307 ) يُرَاوِحُونَ
: به نوبت و به ترتيب انجام